Η σύγχρονη θεωρία χαρτοφυλακίου άρχισε να κάνει την εμφάνισή της στις αρχές της δεκαετίας του 1950 διερευνώντας το πώς ένας επενδυτής ο οποίος συμπεριφέρεται ορθολογικά θα επένδυε σε ένα σύνολο περιουσιακών στοιχείων για να μεγιστοποιήσει τη συνολική απόδοσή του εντός ενός αποδεκτού επιπέδου κινδύνου.

Παρά τα αναλυτικά και προσεγμένα υποδείγματα που προσφέρει η θεωρία χαρτοφυλακίου, η πράξη αποκαλύπτει ότι οι επενδυτές δεν συμπεριφέρονται πάντοτε με ορθολογικό ή προβλέψιμο τρόπο επειδή η ψυχολογία τους παίζει σημαντικό ρόλο όταν λαμβάνουν επενδυτικές αποφάσεις. Έτσι δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1980 η συμπεριφορικη χρηματοοικονομική που συνδυάζει τη συμπεριφορική και γνωσιακή ψυχολογία με στοιχεία της σύγχρονης θεωρίας χαρτοφυλακίου, υποστηρίζοντας ότι η ψυχολογία των επενδυτών επηρεάζει τη διαδικασία λήψης των επενδυτικών αποφάσεών τους και τις χρηματοοικονομικές αγορές στο σύνολό τους. 

Η νευροχρηματοοικονομική άρχισε να αναδύεται στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Συνδυάζει εναλλακτικούς επιστημονικούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένων κυρίως του κλάδου των χρηματιστηριακών επενδύσεων, της γνωσιακής ψυχολογίας και της νευροεπιστήμης, που μας βοηθάει στη διερεύνηση και αναγνώριση των εγκεφαλικών μηχανισμών που καθοδηγούν τις επενδυτικές συμπεριφορές. 

Η νευροχρηματοοικονομική εν μέρει ενσωματώνει τη συμπεριφορική χρηματοοικονομική, αλλά επιπλέον διευκρινίζει τους βιολογικούς μηχανισμούς που καθοδηγούν τις συμπεριφορές των επενδυτών. Διερευνά τη δραστηριότητα του εγκεφάλου στις διαδικασίες λήψης επενδυτικών αποφάσεων για να εξηγήσει, με διεπιστημονικό τρόπο, την παράλογη συμπεριφορά των επενδυτών.