«Λυπάμαι για την απώλειά σου, γιε μου», λέει ένας άγνωστος, διακόπτοντας τον ειρμό των σκέψεών μου. «Γιε μου;» απαντάω με φωνή που στάζει δηλητήριο, κάνοντάς τον να νιώσει λίγο άβολα. Ο άντρας προσπαθεί αμήχανα να φτιάξει τη γραβάτα του. «Ε, τρόπος του λέγειν». «Συγχωρήστε τον αδελφό μου. Δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη θλίψη του». Ο Καλ ακουμπά το χέρι του στον ώμο μου και με πιέζει ελαφρά. Μπορώ να μυρίσω τη βότκα και τη μέντα στην ανάσα του – τον κοιτάζω βλοσυρά. Ο μεσαίος αδελφός μου μπορεί να είναι ντυμένος στην τρίχα με το ατσαλάκωτο κοστούμι του και τα τέλεια χτενισμένα ξανθά μαλλιά του, αλλά τα κατακόκκινα μάτια του λένε μια άλλη ιστορία. Ο άντρας μουρμουρίζει μερικές λέξεις ακόμα, και, χωρίς να μπω στον κόπο να τον ακούσω, κατευθύνομαι προς την πλησιέστερη έξοδο. «Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ τη θλίψη μου;» Αν και δε μου αρέσει η ιδέα ότι ο παππούς μου πέθανε, το μόνο που δεν μπορώ να διαχειριστώ είναι η καούρα που με ταλαιπωρεί σήμερα. «Χαλάρωσε λίγο. Τέτοια πράγματα λένε οι άνθρωποι στις κηδείες». Ο Καλ με κοιτάζει και συνοφρυώνεται.
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!