«.. αν και ποτέ δεν εδήλωσα «Παπαδιαμαντολόγος», δεν ντρέπομαι να ομολογήσω τη βαθειά ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου προς το άγιο πρόσωπο και το τίμιον έργο του κυρ-Αλέξανδρου.

Δίχως να έχω διάθεση ν’ απαντήσω προσωπικά σε κανέναν από τους παραπάνω, έγραψα και γράφω πάντα όπως νιώθω εγώ τον Παπαδιαμάντη και το έργο του. Και σήμερα δίνω εδώ, συγκεντρωμένα, όλα όσα έγραψα για τον μεγάλο μας Δάσκαλο, σε διάφορες ευκαιρίες-επετείους, είτε σε συναξαριστική γλώσσα, είτε στην τρέχουσα λογοτεχνική.

Όπως θα ιδεί ο φίλος αναγνώστης, κάθε αράδα που γράφω και κάθε στίχος ύμνου η ποιήματος είναι όχι απλώς καρπός χειλέων, αλλά του νού και της καρδιάς· ίσως, μάλιστα, σε μερικά σημεία, περισσότερο της καρδιάς.

Κι αν τα γραφόμενά μου δείχνουν κάποια οξύτητα η επιθετικότητα, δεν είναι από πάθος η μίσος προς την άλλη γνώμη, την άλλη θέση. Είναι περισσότερο από αγάπη προς τον άγιο Γέροντα της Σκιάθου, που δεν θέλω να τον αδικούν, ούτε να τον κακομεταχειρίζονται ψυχροί και άκαρποι τεχνολόγοι…»