Παρά το πανί στα μάτια είναι σαν να βλέπει τα πάντα. Όλα όσα συμβαίνουν στη σιωπή. Οι προετοιμασίες. Επικρατεί μια εκπληκτική ησυχία. Ευωδιά καλοκαιρινής νύχτας. Τίποτ’ άλλο. Ούτε θαλασσοπούλια ούτε κουνούπια ούτε κουκουβάγιες ούτε ήχοι της φύσης γενικώς. Ούτε το παραμικρό γρατζούνισμα από την άμμο στα πόδια της καρέκλας. Ούτε απ’ όλα τ’ άλλα πόδια καρεκλών. Είναι τόσο νέος. Στην πραγματικότητα δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό που τον περιμένει. Του έχει δοθεί ωστόσο ένα χρονοδιάγραμμα. Ξέρει ότι όλα είναι για το δικό του καλό. Θα πονέσει. Αλλά θ’ αξίζει τον κόπο. Του το είπαν αυτό: θ’ αξίζει τον κόπο. Είναι τόσο μικρός και μολαταύτα σκέφτεται την προδοσία. Το τι είναι στην πραγματικότητα μια προδοσία, αν μια προδοσία έχει αποχρώσεις. Και αν αυτή εδώ δεν είναι η χειρότερη απ’ όλες τις προδοσίες που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Του φαίνεται πως διακρίνει την παραλία μέσα από το πανί με το οποίο του δέσανε τα μάτια. Εκεί όπου πετούν άμμο ο ένας στον άλλον, εκεί απ’ όπου βουτάνε στο νερό, όπου γδέρνουν χέρια και γόνατα στον βυθό, όπου σκαρφαλώνουν στις ολισθηρότατες ξέρες, κάνουν γλίστρες σαν να βρίσκονται σε τσουλήθρα μέχρι να πονέσει ο πισινός τους και μετά κάνουν μακροβούτια, κολυμπούν κάτω από το νερό αναζητώντας τις πολύχρωμες πέτρες.
Επικρατεί μια παράξενη σιωπή τούτο το καλοκαιρινό βράδυ. Μέχρι που ακούει ένα ισχνό, αμυδρό μουγκρητό, σχεδόν στο όριο του ανεπαίσθητου. Να είναι άραγε κινητήρας; Μετά χάνεται ξανά. Νομίζει ότι είναι σκοτεινά. Έπρεπε να είναι σκοτεινά. Έπρεπε τώρα να βρίσκονται σ’ εκείνες τις ελάχιστες σκοτεινές ώρες που ο δίσκος του ήλιου βουτάει στο άγνωστο πίσω από τον ορίζοντα. Μολαταύτα δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Πραγματικά δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Αλλά μέσα του κάτι θεριεύει. Είναι πέρα από τον έλεγχό του. Δύο πράγματα θεριεύουν μέσα του ταυτόχρονα. Το ένα είναι ο φόβος, ο τρόμος, η φρίκη. Ξέρει ότι αυτό εδώ είναι για το καλό του, αλλά δεν θέλει να πονέσει. Δεν θέλει να περιμένει τον πόνο. Μισεί αυτό που θα συμβεί στα επόμενα λεπτά της ώρας αυτή εδώ τη νύχτα του Ιούλη. Εκεί είναι που γεννιέται το άλλο, εκείνο που επίσης θεριεύει μέσα του αυτή τη στιγμή. Είναι η οργή. Η οργή για την προδοσία. Και παρόλο που είναι τόσο μικρός, ξέρει ότι αυτή η οργή δεν θα φύγει ποτέ από μέσα του.
