«Η ΜΕΡΙ, ΜΙΑ ΚΑΝΑΔΗ ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΑ 40, ήταν μικροκαμωμένη και ευγενική, με μια ευλάβεια στη συμπεριφορά της. Ήταν ασθενής μου οκτώ χρόνια, μαζί με τον σύζυγο και τα τρία τους παιδιά. Υπήρχε μια συστολή στο χαμόγελό της, σαν να επέκρινε λίγο τον εαυτό της. Γελούσε εύκολα. Όταν το υπέροχα νεανικό της πρόσωπο φωτιζόταν, ήταν αδύνατο να μην ανταποκριθεί κανείς με καλοσύνη. Ακόμη και σήμερα, όταν σκέφτομαι τη Μέρι, νιώθω μέσα μου μια ζεστασιά αλλά κι ένα σφίξιγμα από τη θλίψη.
Με τη Μέρι δεν είχαμε μιλήσει πολύ μέχρι τη στιγμή που έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας που θα της κόστιζε τη ζωή. Η αρχή έγινε με έναν πολύ αθώο τρόπο: τρύπησε την άκρη ενός από τα δάχτυλά της με μια βελόνα του ραψίματος και η πληγή δεν έλεγε να κλείσει για μήνες. Το πρόβλημα αποδείχτηκε ότι ήταν το σύνδρομο Ρεϊνό, κατά το οποίο οι μικρές αρτηρίες που τροφοδοτούν τα δάχτυλα με αίμα στενεύουν και, κατά συνέπεια, δεν οξυγονώνονται οι ιστοί. Μπορεί να καταλήξει σε γάγγραινα, και δυστυχώς αυτό συνέβη στη Μέρι. Παρά το γεγονός ότι μπήκε μερικές φορές στο νοσοκομείο για χειρουργικές επεμβάσεις, μέσα σε ένα χρόνο είχε φτάσει στο σημείο να παρακαλεί για ακρωτηριασμό προκειμένου να απαλλαγεί από τον πολύ έντονο πόνο στο δάχτυλο. Όταν η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε, η ασθένεια ήταν πλέον ανεξέλεγκτη και ούτε τα πιο δυνατά παυσίπονα δεν μπορούσαν να τη βοηθήσουν να αντέξει τον συνεχόμενο πόνο.
Το σύνδρομο Ρεϊνό μπορεί να κάνει την εμφάνισή του ανεξάρτητα ή και σε συνδυασμό με άλλες παθήσεις. Οι καπνιστές διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο, και η Μέρι κάπνιζε πάρα πολύ από τα εφηβικά της χρόνια. Είχα την ελπίδα ότι, αν έκοβε το κάπνισμα, θα επανερχόταν η φυσιολογική ροή του αίματος στα δάχτυλά της. Το προσπάθησε πολλές φορές και τελικά τα κατάφερε. Δυστυχώς όμως, το σύνδρομο Ρεϊνό ήταν ο προάγγελος μιας πολύ χειρότερης ασθένειας: η Μέρι διαγνώστηκε με σκληρόδερμα, που είναι μία από τις αυτοάνοσες παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ελκώδης κολίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (SLE) και πολλές ακόμη που δεν κατηγοριοποιούνται πάντα στα αυτοάνοσα ως προς την προέλευσή τους, όπως για παράδειγμα ο διαβήτης, η σκλήρυνση κατά πλάκας και πιθανότατα η νόσος Αλτσχάιμερ. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο σώμα προκαλώντας βλάβες στις αρθρώσεις, στον συνδετικό ιστό ή και σχεδόν σε κάθε όργανο, όπως στα μάτια, στα νεύρα, στο δέρμα, στα έντερα, στο συκώτι ή στον εγκέφαλο.»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!