Με αφορμή τη μουσική που επένδυσε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο από το 1932 ως το 2005, η συγκεκριμένη μελέτη εστιάζει σε ζητήματα σχετικά με την ένταξή της στις σύγχρονες θεατρικές παραστάσεις.

Θέτοντας ως γνώμονα τον προβληματισμό που καλλιεργήθηκε από σύγχρονους συνθέτες και τη συνεργασία τους με τις εκάστοτε σκηνοθετικές κατευθύνσεις, η παρούσα μελέτη υπογραμμίζει τη δυναμική του μουσικού παράγοντα, πρωτίστως στην πρόσληψη του Αρχαίου δράματος.

Επισημαίνει τη διαμόρφωσή του παράλληλα με την επιχειρούμενη ανανέωση και ανατροπή της μουσικής γλώσσας στην Ευρώπη, ενώ προσδιορίζει τη σπουδαιότητά της σε συνδυασμό με τις αθρόες ιστορικές μεταβολές στη νεότερη Ελλάδα.