Η μυρωδιά του καμένου ξύλου εισχώρησε στα ρουθούνια τους κι από κει κατευθείαν στις καρδιές τους. Η Τασία γύρισε και κοίταξε τον άντρα της, αλλά το δικό του βλέμμα δεν ήταν απορημένο ούτε έντρομο σαν το δικό της. Τα μάτια του έσταζαν πόνο και παραίτηση. Στο βάθος τους η γυναίκα διέκρινε μια σπίθα θυμού, ίσως και μίσους, αλλά μπορεί και να έκανε λάθος. Ο Αργύρης είχε κουραστεί, δεν άντεχε άλλο πόλεμο. Δεν άντεχε άλλο θάνατο. «Τα κορίτσια, Αργύρη! Τα κορίτσια μας!» ούρλιαξε και ξεκίνησε να τρέχει πρώτη προς το σπίτι. Εκείνος κρατούσε το γαϊδούρι, που ήταν φορτωμένο με το λάδι κι ό,τι άλλο τους είχε προμηθεύσει ο αδελφός του, που είχε τον τρόπο του εκείνα τα χρόνια στην Κατοχή. Είχε κοκαλώσει στη θέση του παρατηρώντας τον μαύρο καπνό που ξεπρόβαλλε στο τέρμα της ανηφόρας. Για μια στιγμή σκέφτηκε να παρατήσει το ζωντανό και να αρχίσει να τρέχει κατά πίσω. Να μη φτάσει στην άκρη του χωματόδρομου κι αντικρίσει κάτω το σπιτικό του παραδομένο στις φλόγες, να μη ακούσει τις στριγκλιές των παιδιών του που θα καίγονταν ζωντανά.