Μία νέα ιστορία για τους μεγάλους, γρήγορους και μακρούς θωρηκτούς καταδρομείς του Ναυτικού των ΗΠΑ και τους ρόλους που διαδραμάτισαν αυτά τα πολεμικά πλοία καθώς η Αμερική εξελίχθηκε σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Στην αυγή της εποχής του "Σίδερνου Ναυτικού", ο υπό ανάπτυξη στόλος του Ναυτικού των ΗΠΑ περιλάμβανε όχι μόνο θωρηκτά, αλλά και θωρηκτούς καταδρομείς, οι οποίοι ήταν οι πρόδρομοι των καταδρομικών μάχης. Οι θωρηκτοί καταδρομείς θυσίασαν τη μέγιστη πυραυλική ισχύ και την προστασία των θωρηκτών για ανώτερη ταχύτητα και εμβέλεια, αλλά, όπως δείχνει αυτή η μελέτη, ο ρόλος τους δεν ήταν πάντα εύκολο να οριστεί. Υπήρξαν αμφισβητούμενοι καθώς ήταν τόσο μεγάλοι και ακριβοί όσο τα θωρηκτά αλλά δεν μπορούσαν να αντέξουν σε μάχη εναντίον τους. Παρά την υψηλή παραγωγή τους, τακτικά δεν είχαν ποτέ μια νόμιμη αποστολή – οι παραδοσιακές αναπτυξιακές τους αποστολές ήταν η πειρατεία του εμπορίου και η προστασία, αλλά παρ' όλα αυτά, ο συγγραφέας Brian Lane Herder καταδεικνύει πώς η χρήση των θωρηκτών καταδρομέων ήταν επιτυχής για το Ναυτικό των ΗΠΑ. Μετά το 1906, κάποιοι αντικατέστησαν τα θωρηκτά των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, λειτουργώντας ως υπερμεγέθη ατμόπλοια, με πιο γνωστό τον τροποποιημένο θωρηκτό καταδρομέα Pennsylvania, ο οποίος παρακολούθησε την πρώτη προσγείωση αεροσκάφους σε πλοίο. Στις 5 Νοεμβρίου 1915, η North Carolina έγινε ο πρώτος καταδρομέας που εκτόξευσε αεροσκάφος από ένα καταπέλτη ενώ ήταν εν κίνηση. Μετά τον πόλεμο, οι επιζώντες θωρηκτοί καταδρομείς των ΗΠΑ εκπροσωπούσαν το Ναυτικό των ΗΠΑ στον Ασιατικό σταθμό τους έως ότου το τελευταίο καταδρομικό να βυθιστεί το 1946. Χρησιμοποιώντας λεπτομερή, έγχρωμη εικονογράφηση και φωτογραφίες, αυτό το συναρπαστικό βιβλίο περιγράφει την ανάπτυξη και την ανάπτυξη αυτών των αμφισβητούμενων αλλά και ενδιαφέροντων πλοίων, παρέχοντας παραδείγματα της κεντρικής υπηρεσίας που έπαιξαν στο Ναυτικό των ΗΠΑ σε ποικιλία ρόλων άμυνας και συνοδείας.