Η Ειρήνη είναι χρονολογικά η δεύτερη από τις τρεις ακέραιες κωμωδίες του Αριστοφάνη. Η πρώτη είναι οι Αχαρνείς και η Τρίτη η Λυσιστράτη. Από την τριλογία αυτή κυκλοφορούν ήδη οι Αχαρνείς. Φιλοδοξία είναι σύντομα να ακολουθήσει και η Τρίτη κωμωδία της τριλογίας.

Ο Χρήστος Χρηστίδης και στην Ειρήνη ακολούθησε το πρότυπο της έκδοσης των Αχαρνέων: Μετά από μια πολύ αναλυτική εισαγωγή, ακολουθεί το αρχαίο κείμενο, που συνοδεύεται από μια ποιητική, αλλά και όσο γίνεται πιο πιστή, νεοελληνική απόδοση και πλουσιότατα -σχεδόν κατά λέξη- σχόλια, που επιτρέπουν στον αναγνώστη να χαρεί το αρχαίο κείμενο από το πρωτότυπο. Η έκδοση κλείνει με χρησιμότατα ευρετήρια για τα αρχαία ονόματα, τους όρους και τις αρχαίες λέξεις που σχολιάζονται.

Η Ειρήνη είναι μια κωμωδία που, κατά κάποιο τρόπο, συμπληρώνει τους Αχαρνείς. Στους Αχαρνείς, ο ατομιστής ήρωας Δικαιόπολις, πραγματοποιεί μια δική του, ατομική επανάσταση κατά του πολέμου και απολαμβάνει μόνος του τον τελικό θρίαμβό του. Αντίθετα, στην Ειρήνη, ο αλτρουιστής ήρωας Τρυγαίος ξεσηκώνει τους Πανέλληνες σε μια κοινή προσπάθεια για επάνοδο της θεάς Ειρήνης στη ρημαγμένη χώρα τους. Και απολαμβάνει μαζί με τους άλλους τον τελικό, συλλογικό θρίαμβο, σε ένα ξέφρενο, ανεπανάληπτο, διονυσιακό πανηγύρι.

Το μήνυμα της κωμωδίας -ένα μήνυμα εθνικής ομοψυχίας και αλληλεγγύης για σκοπό ειρηνικό- είναι όσο ποτέ ιδιαίτερα επίκαιρο, στη δύσκολη εποχή που περνάμε ως κοινωνία και ως έθνος. Ο Αριστοφάνης μοιάζει και σ' αυτό το αθάνατο έργο του να μας δείχνει για άλλη μια φορά το σωστό δρόμο.