Από τον Ουίλιαμ Π. Ράιαν, ανταποκριτή αμερικανικής εφημερίδας, άκουσα πρώτη φορά για την υπόθεση. Δειπνούσα μαζί του στο Λονδίνο, την παραμονή της επιστροφής του στη Νέα Υόρκη, και έτυχε να αναφέρω ότι την επομένη θα κατέβαινα στο Φόλμπριτζ. Εκείνος ύψωσε το βλέμμα και με κοίταξε. «Το Φόλμπριτζ της Κορνουάλης;» με ρώτησε. Τώρα, μόνο ένας στους χίλιους γνωρίζει ότι στην Κορνουάλη υπάρχει μέρος ονόματι Φόλμπριτζ. Όλοι θεωρούν δεδομένο ότι, όταν κάποιος αναφέρεται στο Φόλμπριτζ, μιλά για αυτό του Χάμσαϊρ. Έτσι, η γνώση του Ράιαν μου κίνησε την περιέργεια. «Ναι», είπα. «Το γνωρίζετε;» Εκείνος απλά μονολόγησε «κοίτα να δεις…». Έπειτα ρώτησε αν τύχαινε να γνωρίζω μια οικία εκεί ονόματι Τρερν. Το ενδιαφέρον μου κεντρίστηκε κι άλλο. «Τη γνωρίζω εξαιρετικά καλά. Μάλιστα, ο προορισμός μου είναι η οικία Τρερν. Εκεί μένει η αδελφή μου». «Για δες!» είπε ο Ουίλιαμ Π. Ράιαν. «Των απιθάνων απίθανο!» Του πρότεινα να κόψει τα μυστηριώδη σχόλια και να εξηγηθεί.
«Βασικά», είπε, «για να εξηγηθώ πρέπει να ανατρέξω σε μια εμπειρία μου από τον πρώτο καιρό του πολέμου». Αναστέναξα. Τα γεγονότα που αφηγούμαι έλαβαν χώρα το 1921. Η υπενθύμιση του πολέμου ήταν το τελευταίο που επιθυμούσε οποιοσδήποτε άντρας. Είχαμε, δόξα τω Θεώ, αρχίσει να ξεχνάμε… Επιπλέον, η εξιστόρηση των πολεμικών εμπειριών του Ουίλιαμ Π. Ράιαν θα ήταν, όπως ήξερα καλά, απίστευτα σχοινοτενής. Μα, πλέον δεν είχε σταματημό. «Στην αρχή του πολέμου, όπως γνωρίζετε, φαντάζομαι, βρισκόμουν στο Βέλγιο για το φύλλο πορείας μου· είχα κάμποσες μετακινήσεις. Τέλος πάντων, εκεί ήταν ένα χωριουδάκι… ας το ονομάσω Χ. Μια τρύπα, αλλά εκεί βρίσκεται μια μεγάλη μονή. Καλόγριες μ’ αυτά τα άσπρα, που δεν ξέρω πώς τα λένε… ούτε το όνομα του τάγματος ξέρω. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Το λοιπόν, αυτό το χωριουδάκι βρισκόταν καρφί πάνω στη γραμμή επέλασης των Γερμανών. Οι ουλάνοι κατέφτασαν…»