Ο Ηρακλής Πουαρό καθόταν στο τραπέζι κι έπαιρνε το πρωινό του. Στο δεξί χέρι του άχνιζε ένα φλιτζάνι με σοκολάτα. Πάντα του άρεσαν τα γλυκά. Το συνοδευτικό της σοκολάτας ήταν ένα μπριός. Πήγαινε ωραία με τη σοκολάτα. Κούνησε το κεφάλι του με επιδοκιμασία. Ήταν από το τέταρτο κατάστημα που δοκίμασε: δανέζικο, αλλά απείρως ανώτερο από το υποτιθέμενο γαλλικό εκεί κοντά, που δεν ήταν παρά σκέτη απάτη. Ήταν ικανοποιημένος γαστρονομικά. Το στομάχι του ήταν ήσυχο. Το μυαλό του, επίσης, ήταν ήσυχο – ίσως κάπως υπερβολικά. Είχε ολοκληρώσει το magnum opus* του, μια ανάλυση μεγάλων συγγραφέων αστυνομικού μυθιστορήματος. Είχε τολμήσει να μιλήσει καυστικά για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, είχε διαμαρτυρηθεί για την απουσία μεθόδου και τάξης στα ρομαντικά ξεσπάσματα του Γουίλκι Κόλινς, είχε επαινέσει ως τα ουράνια δυο Αμερικανούς συγγραφείς που ήταν ουσιαστικά άγνωστοι, και είχε, με διάφορους άλλους τρόπους, δώσει εύσημα όπου όντως οφείλονταν, ενώ τα είχε αρνηθεί αυστηρά όπου θεωρούσε ότι δεν οφείλονταν.
Είχε δει το βιβλίο του στο τυπογραφείο και –εκτός από έναν πραγματικά απίστευτο αριθμό τυπογραφικών λαθών– είχε δηλώσει πως ήταν καλό. Είχε απολαύσει αυτό το λογοτεχνικό επίτευγμα και είχε ευχαριστηθεί το ατέλειωτο διάβασμα που χρειάστηκε να κάνει, είχε ρουθουνίσει με αποστροφή, πετώντας ένα βιβλίο στο πάτωμα (αν και πάντα θυμόταν να σηκωθεί να το μαζέψει και να το ρίξει τακτικά στο καλάθι των αχρήστων), και είχε κουνήσει το κεφάλι του με επιδοκιμασία στις σπάνιες περιπτώσεις που αυτή η επιδοκιμασία ήταν δικαιολογημένη. Και τώρα; Είχε ένα ευχάριστο διάλειμμα χαλάρωσης, πολύ απαραίτητο μετά τον πνευματικό μόχθο. Ωστόσο, δεν μπορούσε κανείς να χαλαρώνει για πάντα, έπρεπε να προχωρήσει στο επόμενο πράγμα. Δυστυχώς, δεν είχε ιδέα τι θα μπορούσε να είναι το επόμενο πράγμα. Κάποιο επιπλέον λογοτεχνικό επίτευγμα; Θεωρούσε πως όχι. «Κάνε κάτι καλά και μετά άφησέ το ήσυχο». Αυτό ήταν το μότο του. Η αλήθεια ήταν πως βαριόταν. Όλη αυτή η επίπονη πνευματική δραστηριότητα, στην οποία είχε ενδώσει, ήταν υπερβολική. Τον είχε οδηγήσει σε κακές συνήθειες, τον είχε κάνει πολύ νευρικό…