Ωραία, ξεσπάσατε στα παιδιά σας. Εκνευριστήκατε, τους φωνάξατε, τους ουρλιάξατε. Ενοχλείστε και αντιδράτε άσχημα πολύ περισσότερο απ’ όσο θα παραδεχόσασταν. Ξέρετε ότι, ως γονείς, θέλετε να επιδεικνύετε ψυχραιμία και καλές προθέσεις. Αλλά, όσο και να προσπαθείτε, κάπου το χάνετε. Χωρίς να γνωρίζω τίποτα για εσάς και τις οικογένειές σας ή για τον τρόπο με τον οποίο ξεσπάτε, θα σας αποκαλύψω τρεις αλήθειες οι οποίες θα περιορίσουν τις τύψεις που νιώθετε και θα σας χαρίσουν δύναμη, ώστε να επανακτήσετε την ψυχραιμία σας. Έξι αλήθειες για τα ξεσπάσματα των γονιών.

1. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΣ. Είναι δύσκολο για όλους. Το λέω και το εννοώ. Είναι δύσκολος ακόμα και γι’ αυτή την Τέλεια Μαμά με το μοναδικό κορμί, που πάντοτε φτάνει πρώτη στο σχολείο με το πεντακάθαρο τζιπάκι της και τον ελαφρύ καπουτσίνο της στο χέρι. Το να είναι κάποιος γονιός είναι δύσκολο για πολλούς και διάφορους λόγους. Ορισμένοι έχουν να κάνουν με εσάς, άλλοι με το παιδί σας και μερικοί σχετίζονται περισσότερο με τους κύκλους του φεγγαριού παρά με τη ζωή στη γη.

2. ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟ ΧΑΝΟΥΝ. Κάποιοι πιο συχνά και πιο έντονα, ή σε δημόσιους χώρους – πάντως όλοι το χάνουν. Ένα είναι σίγουρο: Δεν είστε μόνοι σας σε αυτή την ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια οι New York Times εξέδωσαν ένα άρθρο σύμφωνα με το οποίο οι φωνές είναι το ξύλο της εποχής μας. Το άρθρο μάλιστα αναφέρεται στη γενιά μας ως «γενιά φωνακλάδων».

3. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΕΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ. Μη με παρεξηγείτε. Οι κρίσεις σας δεν κάνουν καλό ούτε σ’ εκείνα, ούτε σ’ εσάς, ούτε σε κανέναν άλλο. Αυτό ίσως να το γνωρίζετε ήδη. Εκείνο που μάλλον δε γνωρίζετε είναι ότι οι άνθρωποι είμαστε πιο ανθεκτικοί απ’ ό,τι πιστεύουμε. Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με ανθρώπους που ξέσπαγαν διαρκώς και έχουμε γίνει λειτουργικά, παραγωγικά μέλη της κοινωνίας, χωρίς τρομερούς εθισμούς και έξεις.