Τελικά πόσα πράγματα μαθαίνουμε από μια δοκιμασία, από τον πόνο που μαστίζει την ύπαρξή μας! Βέβαια, όταν περνάς τη σκληρή πραγματικότητα του πόνου και υποφέρεις, δεν υπάρχουν ωραίες ιδέες και διηγήσεις. Δεν είναι καιρός για συμπεράσματα και φιλοσοφίες. Τότε προσεύχεσαι όσο μπορείς και αντέχεις, κάνεις πράγματα που σου δίνουν ανακούφιση και ενίσχυση, έστω παρηγοριά, και περιμένεις με μεγάλη υπομονή να τελειώσει η θύελλα. Όταν όμως περάσει η καταιγίδα, τότε, ενώ ακόμη στεγνώνεις τα βρεγμένα της ψυχής σου, διαπιστώνεις ότι όσο εσύ ήσουν μέσα στην μπόρα ο Θεός ετοίμαζε και σχεδίαζε το δικό σου αύριο. Και, πίστεψε, είναι γεμάτο φως και ευτυχία. Αρκεί να το θέλεις. Αρκεί να το ζητάει ο βαθύτερος εαυτός σου, να αντέχεις το φως, τη χαρά και την ευλογία στη ζωή σου. Διότι, όπως θα πούμε πολλές φορές σε αυτό το βιβλίο, δεν είναι τελικά το σκοτάδι που μας τρομάζει αλλά το φως που έχουμε μέσα μας.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!