Ο Πολ Γκογκέν (1848–1903) δεν ήταν φτιαγμένος για τα οικονομικά. Ούτε και παρέμεινε για πολύ στη γαλλική ναυτική υπηρεσία ή ως πωλητής μουσαμάδων στην Κοπεγχάγη, όπου δεν μιλούσε Δανικά. Άρχισε να ζωγραφίζει στον ελεύθερο του χρόνο το 1873 και το 1876 συμμετείχε στον Σαλόν του Παρισιού. Τρία χρόνια αργότερα, εξέθετε δίπλα στους Πισάρο, Ντεγκά και Μονέ. Ένας γκρινιάρης και σκληροπυρηνικός άνθρωπος, ο Γκογκέν συχνά αποκαλούσε τον εαυτό του «άγριο». Η στενή αλλά τεταμένη φιλία του με τον παρόμοια ευέξαπτο Βίνσεντ βαν Γκογκ κορυφώθηκε σε ένα βίαιο επεισόδιο το 1888, όταν ο βαν Γκογκ φέρεται να καταδίωξε τον Γκογκέν με ξυράφι και αργότερα έκοψε το αυτί του. Λίγο αργότερα, μετά την ολοκλήρωση ενός αριστουργήματος της μέσης του καριέρας του, του «Όραμα Μετά τον Κήρυγμα» (1888), ο Γκογκέν πήγε στην Ταϊτή με την πρόθεση να ξεφύγει από «τα πάντα που είναι τεχνητά και συμβατικά…». Στην Ταϊτή, η ανεμπόδιστη χαρά του για τη φύση του νησιού, τους ντόπιους και τις εικονιστικές εικόνες εκτοξεύτηκε, προωθώντας μια πλούσια παραγωγή ζωγραφιών και τυπωμάτων. Σε έργα όπως «Γυναίκα με Λουλούδι» (Vahine no te Tiare, 1891) και «Ιερή Άνοιξη: Γλυκά Όνειρα» (Nave Nave Moe, 1894), ανέπτυξε ένα distinct, Πρωτόγονο στυλ που έσταζε με ήλιο και χρώμα. Στην παράδοση της εξωτικής σεξουαλικότητας, οι παχύρρευστοι, βουτυρώδεις επιφάνειες του έντονα κυριάρχησαν στις καμπύλες των Ταϊτιανών γυναικών. Ο Γκογκέν πέθανε μόνος, στα γειτονικά νησιά Μάρκες της Ταϊτής, με πολλά από τα προσωπικά του έγγραφα και περιουσιακά στοιχεία να διασκορπίζονται σε τοπική δημοπρασία. Δεν ήταν μέχρι που ένας επιτήδειος έμπορος τέχνης άρχισε να επιμελείται και να εκθέτει το έργο του Γκογκέν στο Παρίσι, που η βαθιά επιρροή του καλλιτέχνη άρχισε να γίνεται αισθητή, ειδικά στους νέους γάλλους εικονοκλάστες, όπως ο Πικάσο και ο Ματίς. Αυτό το βιβλίο προσφέρει την ουσιαστική εισαγωγή στη ζωή του καλλιτέχνη, από τους ιμπρεσιονιστικούς σαλονιού του Παρισιού τη δεκαετία του 1870 μέχρι τις τελευταίες του μέρες στον Ειρηνικό, παραγωγικός και παθιασμένος μέχρι το τέλος.