Η Ζάχα Χαντίτ ήταν μια επαναστατική αρχιτέκτονας, η οποία για πολλά χρόνια δεν υλοποίησε σχεδόν κανένα έργο, παρά την κριτική αναγνώριση που έλαβε. Κάποιοι είπαν ότι τα τολμηρά, φουτουριστικά σχέδιά της ήταν ανέφικτα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, οι τολμηρές οράματά της έγιναν πραγματικότητα, φέρνοντας μια μοναδική νέα αρχιτεκτονική γλώσσα σε πόλεις και κτίρια, όπως το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ροσενθάλ στην Κοινότητα Σίνσινατι, που χαρακτηρίστηκε από τους New York Times ως “το πιο σημαντικό νέο κτίριο στην Αμερική από τον Ψυχρό Πόλεμο” και το Μουσείο MAXXI στη Ρώμη. Στην Κίνα, το Θέατρο Όπερας Γκουανγκζού και το Υδροδυναμικό Κέντρο των Θερινούς Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012 ήταν επίσης εμβληματικά έργα της. Με τον ξαφνικό θάνατό της το 2016, η Χαντίτ ήταν αναγνωρισμένη ανάμεσα στους ελίτ της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής, ως η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το βραβείο Pritzker για αρχιτεκτονική και το χρυσό μετάλλιο RIBA, αλλά πάνω από όλα ως δημιουργός νέων μορφών – η πρώτη σπουδαία αρχιτέκτονας της δεκαετίας του 2000. Από τα πρώιμα οξυγώνια κτίριά της έως την πιο ρευστή αρχιτεκτονική αργότερα, που ενσωμάτωνε δάπεδα, ταβάνια, τοίχους και έπιπλα σε ένα συνολικό σχέδιο, αυτή η ουσιαστική εισαγωγή παρουσιάζει βασικά παραδείγματα της πρωτοπόρας πρακτικής της. Ήταν καλλιτέχνης, όσο και αρχιτέκτονας, που αγωνίστηκε να σπάσει τους παλιούς κανόνες και δημιούργησε το δικό της σύμπαν του 21ου αιώνα.