Outsider

Δεν υπήρξα ποτέ άστεγος, ποτέ κάτω απ’ το όριο της φτώχειας, ούτε καν κοντά ποτέ σπρωγμένος στη βία των υποβαθμισμένων προαστίων.
Δεν βρέθηκα ποτέ στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Ποτέ μπλεγμένος, χωρίς επιλογές ή απεγνωσμένος και πλήρωσα τα λάθη μου όσο χρειαζόταν, ποτέ παραπάνω.
Δεν ρίχτηκα στο περιθώριο, στον πάτο ή σε κάποια ανυπεράσπιστη μειονότητα, ποτέ ξεκρέμαστος, ποτέ κυνηγημένος ή αποκλεισμένος.
Δεν καταγράφηκα ποτέ ως παραβάτης, ποτέ ως στρατευμένος σε καρέκλα εξουσίας ή επιρροής, γόνος ή κληρονόμος.
Δεν έγινα ποτέ μέλος κάποιου κύκλου, εταιρίας ή ακαδημίας, δεν αντάλλαξα βραβεία, προαγωγές και θέση σε επιτροπές, δεν πέρασα από λάθος κρεβάτια, δεν προκρίθηκα σε λίστες.
Δεν αγόρασα ούτε πούλησα, δεν έφαγα για να μη φαγωθώ.
Γι’ αυτό έγινα ποιητής. Για να μην έχω ποτέ δικαιολογία ότι δεν ήξερα. Για να έχω γαλήνη σαν κοκκινίζω.

Έχω όμως υπάρξει ξερονήσι για αγωνιστές του έρωτα, κύμα ξεχασμένο στην άπνοια ενός νεανικού καιρού, ναυαγός σε άνυδρο καναπέ, κομμένο δέντρο για μια αδιάβαστη βιβλιοθήκη.
Ποτήρι ασυνόδευτο από χείλη και χέρια, ουρανός ασύλληπτος από χρώματα, ψάρι πιασμένο σε παράνομα νυχτερινά δίχτυα, πουλί διωγμένο από ένα καμένο δάσος.
Βλέμμα παγωμένο μπρος στους προβολείς του πόνου, ομοιοκατάληκτος όταν μόνο χρειαζόταν ένα ελεύθερο βήμα, μη ανιχνεύσιμος σε στατιστικές και ανεξερεύνητος σε δημοσκοπήσεις.
Κοινός παρονομαστής και ανένταχτος αριθμητής, ακατάδεκτος στα κεράσματα της εξουσίας και στις προσφορές της βίας. Γι’ αυτό έγινα ποιητής για την καρδιά σου να την υπερασπίζομαι πέρα για πέρα να το εννοώ.