Το πρωινό που εντόπισα τον Τόνι Γκάρντνερ να κάθεται ανάμεσα στους τουρίστες, η άνοιξη μόλις είχε έρθει εδώ, στη Βενετία. Είχαμε ολοκληρώσει την πρώτη μας εβδομάδα έξω, στην πλατεία – μεγάλη ανακούφιση, ομολογουμένως, ύστερα από τόσες ώρες δουλειάς στην πνιγηρή ατμόσφαιρα στο πίσω μέρος της καφετέριας, παρεμποδίζοντας τους πελάτες που ήθελαν να ανέβουν τη σκάλα. Εκείνο το πρωί φυσούσε και η καινούργια τέντα για την μπάντα χτυπούσε γύρω μας, αλλά όλοι νιώθαμε λίγο πιο αναζωογονημένοι και ξεκούραστοι, και υποθέτω ότι αυτή η διάθεση ήταν έκδηλη στο παίξιμό μας.
Αλλά να που σας απευθύνομαι σαν να είμαι μόνιμο μέλος μιας μπάντας. Στην πραγματικότητα είμαι ένας από τους «τσιγγάνους», όπως μας αποκαλούν οι άλλοι μουσικοί, ένας από τους τύπους που σεργιανίζουν στην πλατεία, εξυπηρετώντας όποια ορχήστρα εκ των τριών καφέ μάς χρειαστεί. Εγώ παίζω κυρίως εδώ, στο Caffé Lavena, αλλά τα μεσημέρια με πολυκοσμία μπορεί να παίξω και με τα παιδιά στο Quaddri, να πεταχτώ μέχρι το Florian, έπειτα να γυρίσω πάλι στην πλατεία, στο Lavena. Τα πάω καλά με όλους –ακόμα και με τους σερβιτόρους– και σε οποιαδήποτε άλλη πόλη θα είχα πλέον μια μόνιμη θέση. Αλλά σ’ ετούτο το μέρος, τόσο παθιασμένο με την παράδοση και το παρελθόν, όλα έχουν ανατραπεί. Οπουδήποτε αλλού ένας κιθαρίστας θα ήταν καλοδεχούμενος. Όμως εδώ; Κιθάρα! Οι μάνατζερ στις καφετέριες στέκονται αμήχανοι. Τους φαίνεται πολύ μοντέρνα, δε θα αρέσει στους τουρίστες.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!