Αγόρασα το βιβλίο με μεγάλες προσδοκίες. Δυστυχώς η λέξη απογοήτευση είναι λίγη για να περιγράψει την γνώμη που σχημάτισα. Πολύ καλά αναφέρει και κάποιος άλλος, ότι το βιβλίο μάλλον κάνει το ίδιο προπαγάνδα και παραπληροφόρηση. Για την ακρίβεια ανακατεύει την αλήθεια με το ψέμα ή γράφει μισές αλήθειες. Και ως γνωστό, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Και εξηγούμαι:
Στο πρώτο κεφάλαιο: Αυτά που συμβαίνουν με τις πολεμικές βιομηχανίες στο εξωτερικό δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα. Οι Ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες δεν είναι ούτε περίπτερα μπροστά στις αμυντικές βιομηχανίες της Αμερικής. Εδώ είναι οι μεσάζοντες που έχουν τα συμφέροντα και αυτοί είναι που προσπαθούν να επηρεάσουν την επιλογή. Και δεν νομίζω ότι τους ενδιαφέρει να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Θα ήταν χαζός ο μέσος πολίτης να θεωρεί ότι μπορεί να αξιολογήσει πχ τα Rafale ή τα F35 διαβάζοντας άρθρα και δημοσιεύματα. Ποιος μπορεί να πει ότι καταλαβαίνει τι κάνουν και πως λειτουργούν και πόσο αποτελεσματικά είναι τα συστήματα που έχει η κάθε πλατφόρμα; Ή ποιος μπορεί να πει ότι η επιλογή του ενός ή του άλλου εξοπλισμού από τους στρατιωτικούς που μελετάνε αυτά τα συστήματα και είναι οι πλέον ειδικοί δεν είναι σωστή; Επομένως λίγη αξία θα είχε για τα συμφέροντα - που είναι μεγάλα - να προσπαθήσουν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Για να πετύχουν το στόχο τους, τα συμφέροντα, μάλλον θα προσπαθούσαν να πιέσουν ή να δελεάσουν πολιτικούς ή στρατιωτικούς και όχι την κοινή γνώμη.
Ακόμα, δεν είναι μόνο οι μεσάζοντες που έχουν συμφέροντα. Είναι οι ξένες εταιρείες που τα παράγουν αλλά και τα κράτη στα οποία βρίσκονται οι εταιρείες αυτές. Όταν πχ αγοράζουμε αεροπλάνα από την Αμερική, εξαρτόμαστε από αυτήν. Επίσης, για να στηρίξει τις βιομηχανίες όπλων της, η Αμερική είναι πολύ πιθανό να πιέσει την Ελληνική κυβέρνηση να επιλέξει συγκεκριμένα όπλα.
Επίσης, στο τέλος του κεφαλαίου αναφέρονται μισές αλήθειες για να δημιουργήσουν μία λανθασμένη εντύπωση. Ναι, τα 6ΝΜ στη θάλασσα και τα 10ΝΜ στον αέρα είναι ανακολουθία. Όμως, δεν αναφέρεται ότι αυτό συμβαίνει λόγω του παράνομου - σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο - casus belli της Τουρκίας για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12ΝΜ ή στη μέση γραμμή. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη που δεν έχει ασκήσει αυτό το δικαίωμα, για να αποφύγει τον πόλεμο με την Τουρκία. Επιπλέον, ο τρόπος καθορισμού της υφαλοκρηπίδας ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο. Το ίδιο και της ΑΟΖ. Το αν είναι Ελληνικό το 85% ή 95% του Αιγαίου δεν το ξέρω, αλλά σίγουρα δεν είναι το 50% που θέλει η Τουρκία. Ο τρόπος καθορισμού ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας είναι ο ίδιος, όση είναι η ΑΟΖ τόση είναι και η υφαλοκρηπίδα. Όποιος θέλει να δει πόση πραγματικά είναι, ας δει τον χάρτη του πανεπιστημίου της Σεβίλλης που έφτιαξε για λογαριασμό της ΕΕ, το χάρτη με την ΑΟΖ της ΕΕ. Επίσης, δεν υπάρχει ο όρος “καθορισμός” ΑΟΖ - που χρησιμοποιεί το βιβλίο για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Υπάρχει το 1ο βήμα που λέγεται “Ανακήρυξη” και γίνεται μονομερώς (το έχει κάνει η Τουρκία και εμείς πληρώσαμε πρόστιμο στην ΕΕ επειδή θα έπρεπε να το έχουμε κάνει αλλά για τον φόβο της Τουρκίας δεν στείλαμε τα όρια της ΑΟΖ μας) και το 2ο βήμα που λέγεται “Οριοθέτηση” που γίνεται σε συμφωνία με τα συνορεύοντα κράτη (όπως κάναμε με την Ιταλία και μερικώς με την Αίγυπτο). Τέλος, τα τουρκικά μαχητικά έχουν υποχρέωση να καταθέτουν σχέδιο πτήσης όταν μπαίνουν στο Ελληνικό FIR, το οποίο είναι καθορισμένο από τον διεθνή οργανισμό ασφάλειας των πτήσεων και δεν συμπίπτει κατ ανάγκη ούτε με τον εναέριο χώρο ούτε με τα χωρικά ύδατα. Τα τουρκικά μαχητικά δεν καταθέτουν και αυτό είναι το πρόβλημα.
Στο δεύτερο κεφάλαιο: Το θέμα δεν είναι αν στην παρουσίαση των γεγονότων η αστυνομία θα ακολουθήσει τα 4 βήματα. Αυτά θα τα ακολουθήσει πάντα. Το θέμα είναι πως μπορείς να ξεχωρίσεις αν αυτά που λέει είναι αλήθεια ή όχι. Με τον τρόπο που παρουσιάζεται στο βιβλίο είναι σαν να σου λέει ότι όταν η αστυνομία σου παρουσιάσει αυτά τα 4 πράγματα, σε παραπληροφορεί. Οκ, και αν πραγματικά έγιναν έτσι τα πράγματα πως θα στο έλεγε; Είτε είναι αλήθεια αυτό που λέει είτε όχι εμείς πρέπει να θεωρούμε ότι παραποιεί τα γεγονότα; Άρα πάντα λέει ψέματα;
Στο τρίτο κεφάλαιο: Εδώ σιωπηρά δέχεται ότι υπάρχει κλιματική κρίση και αυτή είναι ανθρωπογενής. Έτσι, ψάχνει να βρει τον εχθρό στις εταιρείες που πλήττονται. Και πράγματι υπάρχουν εταιρείες που πλήττονται και είναι αναμενόμενο να αντιδράσουν. Υπάρχουν όμως και εταιρείες που ωφελούνται - οι εταιρείες που φτιάχνουν ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, μπαταρίες και πολλές άλλες. Αυτές δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν μελέτες και έρευνες; να πιέσουν για λήψη μέτρων; Το οικονομικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και από τις δύο μεριές.