Καθώς ανατρέχαμε στα πράγματα που έπρεπε να θυμάται προκειμένου να αντιμετωπίσει την επόμενη εβδομάδα, έγνεψε καταφατικά, με κοίταξε και ρώτησε: «Γιατί δε μου το είχε πει κανείς αυτό;» Εκείνα τα λόγια φώλιασαν μέσα μου, αντηχούσαν στα αυτιά μου. Δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία που τα είχε πει. Το ίδιο σενάριο επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Στις συνεδρίες εμφανίζονταν άτομα τα οποία πίστευαν πως τα έντονα επώδυνα συναισθήματα που βίωναν ήταν αποτέλεσμα κάποιας αστοχίας του εγκεφάλου ή της προσωπικότητάς τους. Δεν πίστευαν πως είχαν την όποια δύναμη να τα επηρεάσουν. Παρότι σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτούνται μεγαλύτερης διάρκειας και αναζήτησης συνεδρίες, ήταν πάρα πολλές οι περιπτώσεις των ανθρώπων που χρειάζονταν απλώς κάποια ενημέρωση σχετικά με το πώς λειτουργεί το μυαλό και το σώμα τους και πώς θα μπορούσαν να διαχειρίζονται την πνευματική τους υγεία σε καθημερινή βάση. Ήξερα πως ο καταλύτης δεν ήμουν εγώ, ήταν οι γνώσεις με τις οποίες έρχονταν σε επαφή.