Φανταστείτε κάποιους κάτοικους της Ιερουσαλήμ την εποχή του Ιησού, πριν από 2.000 χρόνια, να μπαίνουν σε μια μηχανή του χρόνου και να ταξιδεύουν στην υπό οθωμανική κατοχή Ιερουσαλήμ του 1800. Θα τους εντυπωσίαζε αναμφίβολα το νέο τείχος της πόλης, η σημαντική αύξηση πληθυσμού και η υιοθέτηση νέων καινοτομιών. Παρόλο, όμως, που η Ιερουσαλήμ του δέκατου ένατου αιώνα ήταν αρκετά διαφορετική από την προκάτοχό της στη ρωμαϊκή εποχή, οι χρονοταξιδιώτες μας θα προσαρμόζονταν με σχετική άνεση στο νέο τους περιβάλλον. Ομολογουμένως, θα έπρεπε να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους για να ταιριάξει με τις νέες πολιτισμικές νόρμες, αλλά θα μπορούσαν να ασκήσουν τα επαγγέλματα που είχαν μάθει στην αυγή του πρώτου αιώνα και θα μπορούσαν να κερδίσουν τα προς το ζην σχετικά εύκολα, αφού η γνώση και οι δεξιότητες που αποκτήθηκαν στην αρχαία Ιερουσαλήμ θα παρέμεναν χρήσιμες στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα. Θα ανακάλυπταν επίσης ότι αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους, ασθένειες και φυσικές καταστροφές που αντιμετώπιζαν και κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ το προσδόκιμο της ζωής τους δεν θα άλλαζε ιδιαίτερα.

Φανταστείτε όμως τι εμπειρία θα βίωναν οι χρονοταξιδιώτες μας αν ήταν να μπουν πάλι στη μηχανή του χρόνου και να πάνε μόλις δυο αιώνες πιο πέρα στο μέλλον, στην Ιερουσαλήμ των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα. Θα έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Οι δεξιότητές τους θα ήταν πλέον παρωχημένες, τα περισσότερα επαγγέλματα θα απαιτούσαν πέρασμα από την επίσημη εκπαίδευση και οι τεχνολογίες που θα τους φαίνονταν σαν μαγεία θα ήταν καθημερινή ανάγκη. Κι επιπλέον, αφού θα είχαν εξαλειφθεί και πολλές θανατηφόρες ασθένειες του παρελθόντος, το προσδόκιμο ζωής τους θα διπλασιαζόταν αμέσως, γεγονός που θα απαιτούσε διαφορετική νοοτροπία και πιο μακροπρόθεσμη προσέγγιση της ζωής.