Η ζωή μου είναι συνυφασμένη με τη σπαρασσόμενη από τον πόλεμο χώρα μου. Η ταραχώδης ιστορία της, της εκμετάλλευσης και των συρράξεων, κραυγάζει ζητώντας πολύ ευρύτερη κατανόηση. Η αναταραχή των τελευταίων είκοσι πέντε ετών, της πιο ολέθριας σύρραξης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με πάνω από πέντε εκατομμύρια νεκρούς ή αγνοούμενους, αφέθηκε να κάνει μεταστάσεις χωρίς επίλυση από το 1996. Γράφω για την τραγωδία του Κονγκό με την ελπίδα πως θα ενθαρρύνω πολιτικούς στη Δύση και αλλού να ασχοληθούν ενεργά, να δραστηριοποιηθούν προς την κατεύθυνση της ειρήνης και της δικαιοσύνης που διακαώς ποθεί ο λαός του Κονγκό. Ωστόσο δεν έχω γράψει μια αυτοβιογραφία, και ούτε βέβαια ένα βιβλίο που επιδιώκει να ερμηνεύσει πλήρως τους πολέμους του Κονγκό.

Το βιβλίο αυτό είναι ένας φόρος τιμής στη δύναμη όλων των γυναικών, και ιδιαίτερα αυτών που με ανέθρεψαν, με εκπαίδευσαν και με ενέπνευσαν. Όπως θα δείτε στο κεφάλαιο 1, ξεκινώ από την αρχή, με τη γυναίκα που αντιμετώπισε κίνδυνο και αβεβαιότητα προκειμένου να με φέρει στον κόσμο – και μόλις μερικές μέρες αργότερα κλήθηκε να με σώσει από την ασθένεια. Η αντοχή και η γενναιότητα που επέδειξε η μητέρα μου κατά τη γέννησή μου είναι εφάμιλλη μόνο της αφοσίωσής της σ’ εμένα και στα υπόλοιπα παιδιά της καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της.

Εκείνη διαμόρφωσε τις αντιλήψεις του νεαρού άντρα στον οποίο εξελίχθηκα, ενώ επίσης με ώθησε, ενίοτε και χρησιμοποιώντας την καλοπροαίρετη τέχνη της μητρικής χειραγώγησης, να κυνηγήσω τα όνειρά μου και να γίνομαι γιατρός. Εκείνη υπήρξε η πρώτη μου ηρωίδα. Σ’ αυτές τις σελίδες, δίπλα στη μητέρα μου βρίσκονται πολλές άλλες που με κινητοποίησαν με το θάρρος και την καλοσύνη τους, με την ανθεκτικότητα και την ενεργητικότητά τους.

Είναι ακτιβίστριες, δικηγόροι, ή πανεπιστημιακοί, καθώς επίσης και ασθενείς μου ή επιζήσασες από τη σεξουαλική βία που τις έχω γνωρίσει στα χρόνια της δουλειάς μου στο Κονγκό και στα ταξίδια μου στην Κορέα, στο Κοσσυφοπέδιο, στο Ιράκ, στην Κολομβία ή στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ άλλων.