Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η δυτική αφηρημένη τέχνη έχει γοητεύσει, προκαλέσει και μπερδέψει το κοινό. Η πορεία της προς την αποδοχή στο καλλιτεχνικό ρεύμα ήταν αργή. Η Άννα Μοζίνσκα παρακολουθεί τις ρίζες και την εξέλιξη της αφηρημένης τέχνης, τοποθετώντας την σε ευρύ πολιτιστικό πλαίσιο. Εξετάζει το πρωτοπόρο έργο των Καντίσκι, Μαλέβιτς και Μοντριάν, παράλληλα με τους Ρώσους Κονστρουκτιβιστές, την ομάδα De Stijl και τους καλλιτέχνες του Μπάουχαους, συγκρίνοντας την ευρωπαϊκή γεωμετρική αφηρημένη τέχνη της δεκαετίας του 1930 και 40 με την έμφαση στην προσωπική έκφραση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Όπ, Κινητική και Μινιμαλιστική τέχνη της μεταπολεμικής περιόδου συζητείται και εικονογραφείται λεπτομερώς, ενώ νέα κεφάλαια ανανεώνουν την αφήγηση μέχρι την κρίση της αφηρημένης τέχνης της δεκαετίας του 1980 και την αναβίωσή της – σε ζωγραφική, ύφασμα, γλυπτική και εγκατάσταση – τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε το 1990, επαινέθηκε από τους κριτικούς· τώρα, σε πλήρη χρώμα και πλήρως αναθεωρημένη, θα χρησιμεύσει ως η καλύτερη εισαγωγή στην αφηρημένη τέχνη για μια νέα γενιά.