Ο πολυάσχολος καλλιτέχνης Γκεόργκ Μπάσελιτς έχει επανεξετάσει τις συμβάσεις διαφόρων μέσων, κυρίως της ζωγραφικής και της γλυπτικής, κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που διαρκεί περίπου εξήντα χρόνια. Γεννημένος το 1938, έχει αποβληθεί από την ανώτατη σχολή τέχνης στο Ανατολικό Βερολίνο το 1956 λόγω «κοινωνικοπολιτικής ανωριμότητας» και μετεγκαταστάθηκε στη δυτική πλευρά της πόλης. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 είχε απορρίψει τις κυρίαρχες τάσεις και το μοναδικό του επίτευγμα ήταν να επαναφέρει την ανθρώπινη μορφή στην τέχνη, παρόλο που αυτή είχε αμαυρωθεί από τον Ναζισμό και τον Κομμουνισμό. Εστιάζοντας σε καλλιτέχνες «παρίες», όπως ψυχιατρικοί ασθενείς, και επικαλούμενος ένα παραδείγμα υπαρξιστικής τέχνης και λογοτεχνίας από το Παρίσι, προτείνει μια εναλλακτική ευρωπαϊκή παράδοση που δεν εξαλείφει το ανθρώπινο υποκείμενο. Σημειώνοντας κινήσεις στη γερμανική ζωγραφική, όπως ο Εξπρεσιονισμός και καλλιτέχνες όπως ο Μunch, αποκατέστησε επίσης την τέχνη που είχε καταδικαστεί από τον Χίτλερ ως «εκφυλισμένη». Το βιβλίο παρακολουθεί την εξέλιξη του μοναδικού στυλ του Μπάσελιτς από τα πρώτα του έργα μέχρι τις πιο πρόσφατες δημιουργίες της όγδοης δεκαετίας του. Η άριστη κατασκευή της χρονολογικής αφήγησης από τον Καλβοκορεσσί μας βοηθά να αξιολογήσουμε το έργο του Μπάσελιτς με βάση τις αναταραχές της ζωής του - ιστορικές συμφορές που παρακολουθήθηκαν παράλληλα με μια εκπληκτική καριέρα. Με 406 έγχρωμες εικονογραφήσεις.