Όταν ο Λιστ ανέλαβε τη διεύθυνση της Αυλής Όπερας στην Βαϊμάρη, αφιέρωσε αρκετό χρόνο εξερευνώντας τα έργα του Γκαίτε. Ειδικότερα, τον ενδιέφερε το θέμα του «Φάουστ». Χρησιμοποίησε το «Φάουστ» του Νίκολαους Λενάου, ένα εκτενές ποίημα σε 24 σκηνές, ως μοντέλο για το ορχηστρικό του έργο σε δύο μέρη «Επεισόδια από τον Φάουστ του Λενάου».
Το δεύτερο μέρος, «Χορός στην Ταβέρνα», είχε αρχικά γραφτεί για πιάνο σόλο. Έδωσε σε αυτό το εκρηκτικό κομμάτι, που κορυφώνεται σε σχεδόν παραληρηματική κλιμάκωση, τον τίτλο «Βαλς του Μεφιστοφελή». Η σύνθεση για πιάνο σύντομα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και ακόμα σήμερα θεωρείται ως το quintessential bravura κομμάτι. Για πρώτη φορά, μια εκδοχή του κομματιού που έχει περικοπεί και απλοποιηθεί από τον Λιστ μπορεί να βρεθεί στην προσθήκη.