Όταν η νευροεπιστήμονας Σούζαν Μπάρι ήταν πενήντα ετών, έκανε ένα αξέχαστο ταξίδι στην Manhattan. Καθώς έβγαινε από το σκοτεινό φως του μετρό στην ηλιοφάνεια, είδε μια θέα της πόλης που είχε παρατηρήσει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τώρα την έβλεπε με έναν εκπληκτικά νέο τρόπο. Οι ουρανοξύστες στις γωνίες των δρόμων φάνηκαν να προεξέχουν προς το μέρος της όπως τα κατάρτια γιγαντιαίων πλοίων. Τα κλαδιά των δέντρων πρόβαλαν προς τα πάνω και έξω, περιβάλλοντας και διεκδικώντας ακριβείς όγκους χώρου. Τα φύλλα δημιουργούσαν περίπλοκους μωσαϊκούς σε τρισδιάστατη απεικόνιση. Με κάθε ματιά, ένιωθε την απερίγραπτη αίσθηση της ολοκληρωμένης εμπειρίας σε έναν τρισδιάστατο κόσμο. Η Μπάρι είχε στραβισμό και στερεοτυπική τύφλωση από την πρώιμη παιδική ηλικία. Μετά από μισό αιώνα αντιλαμβανόμενη το περιβάλλον της ως επίπεδο και συμπιεσμένο, εκείνη την ημέρα έβλεπε την Manhattan σε στερεοσκοπικό βάθος για πρώτη φορά στη ζωή της. Ως νευροεπιστήμονας, καταλάβαινε πόσο εξαιρετικός ήταν αυτός ο μετασχηματισμός, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για την επιστημονική κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου. Οι επιστήμονες πίστευαν εδώ και καιρό ότι ο εγκέφαλος είναι εύπλαστος μόνο κατά τη διάρκεια μιας "κρίσιμης περιόδου" στην πρώιμη παιδική ηλικία. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο εγκέφαλος της Μπάρι είχε οργανωθεί όταν ήταν μωρό για να αποφύγει την διπλή όραση - και δεν υπήρχε τρόπος να επανασυνδεθεί ως ενήλικας. Ωστόσο, η Μπάρι βρήκε έναν οπτομέτρη που συνταγογράφησε ένα λιγότερο γνωστό πρόγραμμα οφθαλμολογικής θεραπείας και μετά από εντατική εκπαίδευση, τελικά κατάφερε να επιτύχει αυτό που άλλοι επιστήμονες και ακόμη και η ίδια είχαν κάποτε θεωρήσει αδύνατο. Μια αποκαλυπτική αφήγηση της ικανότητας του εγκεφάλου για αλλαγή, το «Fixing My Gaze» περιγράφει την εκπληκτική διαδρομή της Μπάρι και γιορτάζει τη χαρούμενη ευχαρίστηση των αισθήσεών μας.