O ποιητής και μυθογράφος Ζαν ντε Λα Φονταίν, γνωστότερος ως Λαφονταίν, γεννήθηκε το 1621 στο Σατώ-Τιερί της Γαλλίας. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς ποιητές του 17ου αιώνα και αυτό οφείλεται κυρίως στους Μύθους του. Το έργο του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μεταγενέστερους μυθογράφους και η επιτυχία του δημιούργησε πολλούς μιμητές του κυρίως στις γαλλόφωνες περιοχές. Ο ίδιος, ποτέ δεν έκρυψε ότι ο πατέρας των ηρώων του ήταν ο Αίσωπος. Όπως άλλωστε βλέπουμε και από τον τίτλο του βιβλίου «Μύθοι σε Στίχους», ο ίδιος ο συγγραφέας, παίρνει τα εύσημα όχι για τους ίδιους τους μύθους, αλλά για τη μετατροπή τους σε μετρική μορφή. Στην ουσία όμως, το δικό του έργο είναι κάτι παραπάνω από μια απλή διασκευή, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο. Και πως θα μπορούσε να μην είναι έτσι εξάλλου, όταν τους δύο μυθογράφους χωρίζουν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Ο Λαφονταίν κατορθώνει στους Μύθους του κάτι που φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο: να μείνει πιστός στον Αίσωπο που θεωρούσε δάσκαλό του, αλλά και να δώσει μια φρέσκια ματιά στη δική του εκδοχή, μένοντας έτσι επίσης πιστός και στο πνεύμα της εποχής του.

Από την άλλη πρωταγωνιστές στους μύθους του Αισώπου είναι, κατά το πλείστον, ορισμένα ζώα, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι κ.ά. Κυρίως είναι διάλογοι μεταξύ ζώων που μιλούν κι ενεργούν σαν άνθρωποι, ενώ υπάρχουν και μερικοί με ανθρώπους ή θεούς. Πρόκειται για μικρά οικιακά αφηγήματα, διατυπωμένα με μεγάλη συντομία. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ταυτιστεί έστω και μία φορά με τον τεμπέλη τζίτζικα ή το εργατικό μυρμήγκι; Πόσες φορές δεν ποθήσαμε κάτι ανέφικτο με την ίδια λαχτάρα και προσποιητή αδιαφορία με τις οποίες ήθελε η αλεπού να καταβροχθίσει τα σταφύλια;