«Πρέπει να ήταν η στιγμή που μπήκα στο κάδρο, γιατί μου κόπηκε απότομα η ανάσα. Πάγωσαν νους και μάτια και πάσχιζα ν’ ακουστώ, φωνάζοντας βουβά ‘Εγώ, ο Κρεγκ’. Θυμάμαι να μ’ ενοχλεί που δεν είχα πια σώμα. Και δεν μπορούσα να εμπνευστώ πια από τις μνήμες, από τα δαχτυλίδια μου. Σφραγίστηκαν όλες μονομιάς στης Πανδώρας το κουτί κι έπρεπε άμεσα να βρω τον...