Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει συχνά παρουσιαστεί ως η ισλαμική-ασιατική αντίθεση της χριστιανικής-ευρωπαϊκής Δύσης. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική: η πολυεθνική, πολυγλωσσική και πολυθρησκευτική περιοχή των Οθωμανών εκτεινόταν βαθιά στην καρδιά της Ευρώπης. Στην έκτασή τους και στην ευελιξία τους, οι ηγεμόνες των Οθωμανών θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τους νέους Ρωμαίους. Ο Μάρκ Ντέιβιντ Μπέιρ αφηγείται την εντυπωσιακή άνοδο των Οθωμανών από ένα πριγκιπάτο της περιφέρειας σε παγκόσμια αυτοκρατορία, ανιχνεύοντας τις καταβολές τους στην τουρκική, μογγολική, ισλαμική και βυζαντινή κληρονομιά τους. Αναλύει πώς χρησιμοποίησαν τόσο την θρησκευτική ανοχή όσο και τη μετάνοια για να ενσωματώσουν τους κατεχόμενους λαούς και πώς, στον 19ο αιώνα, υιοθέτησαν την αποκλειστικότητα, οδηγώντας σε εθνοκαθαρτικά γεγονότα, γενοκτονία και στην πτώση της δυναστείας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανατρέπει τις δυτικές έννοιες της Αναγέννησης, της Εποχής των Εξερευνήσεων, και της Μεταρρύθμισης, προβάλλοντας διαφορετικές προσεγγίσεις για την σεξουαλικότητα, τον ανατολισμό και τη γενοκτονία. Η «Οθωμανοί» είναι ένα μεγαλοπρεπές πορτρέτο μιας δυναστικής δύναμης, και η πρώτη που αποτυπώνει πραγματικά την αλληλεπίδραση Ανατολής και Δύσης.