Ίσως αναρωτιέστε πώς έφτασα από ένα πρωινό ξύπνημα στις πέντε, σε μια φευγαλέα ματιά σε έναν μαύρο ρινόκερο στη βορειοδυτική γωνιά της Ναμίμπια, και από κει στη σύσταση μιας ομάδας που θα δημιουργούσε το πιο φιλόδοξο περιβαλλοντικό βραβείο στην Ιστορία. Η απάντηση έχει να κάνει με μια κρίσιμη αντίφαση που μου φανέρωσε η επίσκεψη αυτή, μεταξύ της αισιοδοξίας και της αποφασιστικότητας που εντόπισα εκεί, και του θυμού και της απελπισίας που θα κατέκλυζε τα πρωτοσέλιδα του κόσμου λίγες μόλις εβδομάδες αργότερα. Η πολυποίκιλη πανίδα που είδα να ακμάζει κατά τη διάρκεια εκείνης της επίσκεψης χαράχτηκε στην καρδιά και τη μνήμη μου. Το μοντέλο των κοινοτικών φορέων είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς μια απλή, αισιόδοξη λύση μπορεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα τόσο για τη φύση όσο και για τους ανθρώπους. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι μια ιστορία επιτυχίας που αξίζει να επαναλάβουμε και να κλιμακώσουμε. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να συνδυάσω την καινοτομία αυτή με το κοινοτικό πνεύμα που τη γέννησε και να την παραγάγω μαζικά, σε παγκόσμια κλίμακα.

Όταν όμως επέστρεψα στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς το ενδιαφέρον του κόσμου στρεφόταν τώρα στον επόμενο γύρο διαπραγματεύσεων γύρω από την κλιματική αλλαγή στην Πολωνία, μου έκανε εντύπωση το κύμα της παγκόσμιας απαισιοδοξίας. Τα πρωτοσέλιδα κυριαρχούνταν από μια αίσθηση ότι οι ηγέτες του κόσμου δεν κινούνταν αρκετά γρήγορα. Υπήρχαν πολλές αλληλοκατηγορίες, βαθιοί πολιτικοί και γεωγραφικοί διαχωρισμοί. Για όσους από εμάς παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα από μακριά, το θέαμα ήταν ανησυχητικό. Βέβαια, καταλάβαινα πού οφειλόταν αυτή η απελπισία. Η πρόκληση που ορθώνεται ενάντια στον πλανήτη μας είναι τεράστια. Επρόκειτο να εισέλθουμε στη δεκαετία που οι επιστήμονες θεωρούν την πιο κρίσιμη στην Ιστορία. Οι άνθρωποι έχουν αλιεύσει πάρα πολλά ψάρια από τη θάλασσα. Έχουν κόψει πάρα πολλά δέντρα, έχουν κάψει πάρα πολύ άνθρακα, έχουν παραγάγει πάρα πολλά απόβλητα. Η ζημιά που κάνουμε αυξάνεται με εκθετικό πλέον ρυθμό, και φτάνουμε ταχύτατα στο κρίσιμο σημείο.