Βιβλίο που κυριολεκτικά σε παρασύρει, παρόλο που το μοτίβο του είναι αρκετά κοινότυπο και η πλοκή προβλέψιμη. Η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστικά και σκοτεινές ανατροπές, αλλά με έναν τρόπο που, αν και σε καθηλώνει, δεν αποφεύγει τις υπερβολές του μελοδράματος.
Η ιστορία της Φρειδερίκης και της οικογένειάς της ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, με την Κατοχή και τη Χούντα να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρά την προβλεψιμότητα του σεναρίου, υπάρχει κάτι σχεδόν εθιστικό στη γραφή της Μαντά, που σε κάνει να θέλεις να δεις πώς όλα αυτά θα καταλήξουν.
Η γλώσσα είναι όμορφη και δυναμική, αλλά το υπερβολικό μελόδραμα μπορεί να φτάσει να γίνεται κουραστικό, με την ιστορία να βασίζεται σε συναισθηματικές εκρήξεις και δράματα που θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πιο αφηγηματικά. Είναι σαν να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα αυτό το στυλ: σε κερδίζει με τη συναισθηματική ένταση, αλλά ταυτόχρονα σε κουράζει με την έλλειψη ισορροπίας.
Αν και δεν είναι το πιο πρωτότυπο έργο, η Μαντά καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δεμένο με το βιβλίο, χωρίς να το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.