«Το ενδιαφέρον για τον Μακιαβέλλι αναγεννάται πάντοτε τη στιγμή που προμηνύονται καταιγίδες, διότι είναι αυτός που ξέρει να φιλοσοφεί σε θυελλώδεις καιρούς. Και αν τον ξαναδιαβάζουμε σήμερα, είναι γιατί υπάρχει λόγος να ανησυχούμε. Επιστρέφει: ξυπνήστε».

«Ο Μακιαβέλλι είναι αφυπνιστής, επειδή είναι συγγραφέας. Γράφει βουτώντας την πένα του στην πληγή. Γράφει για να δώσει και πάλι ζωή όχι στην αίγλη των λέξεων, αλλά στην αλήθεια των πραγμάτων». Patrick Boucheron

Ο Μακιαβέλλι διαβάζεται συνεχώς ήδη από τον θάνατό του το 1527. Αλλά τι ξέρουμε γι’ αυτόν εκτός από τον μακιαβελισμό, αυτό το συλλογικό άγχος απέναντι στο κακό στην πολιτική; Για να αναζητήσουμε τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα που τον παραμορφώνει, πρώτα πρώτα πρέπει να αναδείξουμε τις αντιφάσεις που βασανίζουν το φλογερό αυτό πνεύμα της φλωρεντινής Αναγέννησης: τον δημιουργό του Ηγεμόνα και τον άνθρωπο της δράσης, τον αθυρόστομο ποιητή και τον χιουμορίστα, τον άνθρωπο που αντλεί έμπνευση τόσο από τους ζωγράφους όσο και από τον μηχανισμό των ανθρώπινων παθών και συμφερόντων.

Η σοφία του Μακιαβέλλι μήπως εντέλει βρίσκεται στη «λεπτή τέχνη της παιγνιώδους πρόκλησης»;

«Αλλά, καθώς η πρόθεσή μου είναι να γράψω κάτι χρήσιμο για όποιον είναι σε θέση να καταλάβει, μου φάνηκε πιο χρήσιμο να φτάσω μέχρι την πραγματική αλήθεια του πράγματος παρά να μείνω στη φαντασίωσή της». Ν. Μακιαβέλλι, Ο ηγεμόνας