Αυτό το κομμάτι, πιθανώς το πιο γνωστό πιανιστικό έργο του νεαρού Ντεμπισί, ήταν το αργό τρίτο μέρος της Σουίτας μπεργαμάσκ (HN 381) σε τέσσερα μέρη. Αν και είναι συμβατικό όσον αφορά τη αρμονία, οι τονικές και μελωδικές λεπτομέρειες ήδη προαναγγέλλουν το μελλοντικό πιανιστικό στυλ του Ντεμπισί.

Η σουίτα δημοσιεύτηκε μόνο το 1905, αν και ο Ντεμπισί είχε δηλώσει ξεκάθαρα προσθέτοντας την ημερομηνία σύνθεσης „1890“ στα αποδεικτικά στοιχεία ότι ήταν ένα πρώιμο έργο. Το γεγονός ότι συμφώνησε στη δημοσίευσή της δείχνει ότι εξακολουθούσε να ταυτίζεται με αυτό το κομμάτι από μια περίοδο του στυλ που είχε προ πολλού εγκαταλείψει.