Το βιβλίο πραγματεύεται το πιο σημαντικό ίσως ερώτημα της επιστημονικής και φιλοσοφικής αναζήτησης του ανθρώπου, δηλαδή ποια είναι η σχέση της ύλης του εγκεφάλου με το πνεύμα και την συνείδηση. Με την αδιάκοπη πρόοδο των νευροεπιστημών, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέτουν στον εαυτό τους ερωτήματα όπως: τι συμβαίνει στο υλικό του εγκεφάλου μας, όταν κάνουμε μια σκέψη ή αισθανόμαστε συγκίνηση; Πώς γεννιέται η συνειδητή εμπειρία από φυσικές διαδικασίες που συντελούνται στον εγκέφαλο, μια μικρή ποσότητα ζελατινώδους υλικού μέσα στο κρανίο μας;

Αντιμετωπίζοντας μια προφανή δυσκολία απάντησης σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, πολλοί άνθρωποι έχουν αναρωτηθεί ποια προσέγγιση προσφέρουν οι φιλόσοφοι και ποια οι επιστήμονες. Τους φιλοσόφους έχουν απασχολήσει δύο απόλυτα αντίθετες θεωρίες σχετικά με την φύση της συνείδησης: η ιδεαλιστική θεωρία και η υλιστική θεωρία. Η πρώτη θεωρεί τη συνείδηση ως μια ποιότητα έμφυτη στον άνθρωπο, η οποία, όμως, έχει διαστάσεις πέρα από την υλική πραγματικότητα. Η ιδεαλιστική προσέγγιση κάνει μια σαφή διάκριση μεταξύ της φυσικής-υλικής πραγματικότητας και της άυλης-πνευματικής πραγματικότητας, δηλαδή μεταξύ εγκεφαλικής ύλης και πνεύματος-ψυχής.

Αντίθετα, η υλιστική θεωρία αντιμετωπίζει τη συνείδηση ως αποτέλεσμα και προϊόν της αντικειμενικής επεξεργασίας των δεδομένων του περιβάλλοντος από την ύλη του εγκεφάλου. Στην εποχή μας, όλο και περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι η συνείδηση είναι ένα φυσικό-βιολογικό φαινόμενο, το οποίο θα κατανοήσουμε επαρκώς μόνον όταν κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Σύμφωνα με την επιστημονική προσέγγιση, συνείδηση είναι μια λειτουργία της ύλης, όταν αυτή εξελιχθεί σε εξαιρετικά υψηλό βαθμό οργάνωσης, και νόηση είναι η έκφραση βιοχημικών διεργασιών που συντελούνται στον εγκέφαλο μας, δηλ. η συνείδηση είναι παράγωγο της ύλης.

(. . .) [Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]