Ο νεαρός Αρχιτέκτονας, Δημήτρης Ξυδερός, κάνει την πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα με το βιβλίο του Διασταύρωση Χωρίς Φανάρια όπου δίνει το στίγμα της ποίησής του, αρχιτεκτοντώντας τον δικό του μύθο, μες από την δική του αλήθεια.

Πλάθει και δομεί τον στίχο του, αποφεύγοντας τα δοσμένα σχήματα, με τα δικά του μέσα και υλικά, για να εκφράσει με καθαρότητα σκέψεις, ιδέες, αισθήματα και συναισθήματα. Νοήματα που κρύπτονται σε λέξεις και εικόνες, παύσεις και αποσιωπητικά, φανερώνονται μες από μια άγρια και αιχμηρή αλλά συγχρόνως και από μια ευαίσθητη και τρυφερή, έξυπνα δουλεμένη γλώσσα.

Ακροβατώντας στο συμβολικό πεδίο των λέξεων, ισορροπεί με το παιγνιώδες και το ευτράπελο ενός υποβόσκοντος σαρκασμού κάνοντας τη γραφή του δυναμική και σημαίνουσα. Διηγείται και διαλέγεται με ανατρεπτικές διαθέσεις, μες από τη δική του ποιητική οπτική, πάντα με γνώση, ειλικρίνεια και πάθος για να συνθέσει ένα δικό του ποιητικό όραμα.

Επαναλαμβανόμενες λέξεις - κλειδιά γίνονται παράλληλα λέξεις - σφυριά που ματώνουν και καίνε, καθώς σφυροκοπούν σκέψη και συνείδηση. Ο Δημήτρης Ξυδερός, ως νέος ποιητής, αναζητάει νέα σχήματα και νέους τρόπους έκφρασης, γεωμετρώντας με ενδόμυχη ελευθερία τον σύγχρονο και παλαιό κόσμο, για να εκφράσει με παραστατικό και πολλές φορές σκληρό τρόπο το άγχος και την ένταση της εποχής.

Κινείται στο χώρο του μοντερνισμού και του υπερρεαλισμού, θέτει ερωτήματα, ομιλεί και συνομιλεί προς εαυτόν και προς άλλους, δημιουργώντας μια ποιητική σκηνή, όπου συμμετέχουν όλοι μέσω του αγωνιώδους της ύπαρξης.