Πάνω ψηλά σ’ ένα βουνό, κάτω από ένα έλατο, το 1770, γεννήθηκε, ένα τόσο δα μαυριδερόμωρό. Το βαφτίσανε αμέσως Θεόδωρο. Αυτός ο μικρός Θοδωράκης, όπως τον φωνάζανε σε όλη του τη ζωή, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν η ενσάρκωση του Φοίνικα, του μυθικού πουλιού που πεθαίνει και ξαναγεννιέται από τις στάχτες του.

Εγώ ’μαι κείνο το πουλί που στη φωτιά ζυγώνω...