ΣΩΜΑΤΑ ΛΥΓΡΑ

Είναι κάτι νύχτες
παγωμένες
σαν χειρουργείο
τότε
βγαίνουν απ' τον καθρέφτη μου
εκείνες οι γυναίκες
που αγάπησα
και μου μιλάνε σιγά
με λόγια ακατάληπτα
και ξεχασμένα
για τις ζωές τους
και τις αποφάσεις
που πήραν
καμμιά δεν ρωτάει ποτέ
κάτι για μένα
πώς είμαι
πώς ζω
σε τούτο το δωμάτιο
με τα παλιά ημερολόγια
και τις αφιερώσεις
στις πρώτες λευκές σελίδες
των βιβλίων μου
στο τέλος πάντα
βγαίνει η μάνα μου
με τα αίματα ζεστά
στα χέρια της
κρατώντας με
στην αγκαλιά της
με το λώρο
ακόμη άκοπο
φωνάζοντας δυνατά
"μη γεννηθείς ποτέ
μη μεγαλώσεις
μη ξαναρθούν αυτές εδώ
δεν σ' αγάπησαν ποτέ
ούτε ποτέ σε έχουν εγκυμονήσει
ζουν άλλες ζωές
εκτός σου"
αργότερα ο παλιός καθρέφτης
σβήνει, κλείνει
πλένω αίματα
και περιμένω τα χαράματα
να 'ρθεις εσύ
και όπως πάντα
μετά από ένα τέτοιο μακελλειό
δεν έρχεσαι ποτέ.