Αυτό το μοτίβο, της κατάφασης στη ζωή, που θα κυριαρχούσε και στο Νόημα της ζωής, είναι ήδη ορατό στις διαλέξεις που έδωσε τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1946, πριν ακόμη εκδοθούν τα χειρόγραφα που έμελλε να αποτελέσουν το πολυδιαβασμένο βιβλίο του.

Προσωπικά, το μοτίβο «Ναι στη ζωή» με αγγίζει ιδιαίτερα. Οι γονείς των γονιών μου ήρθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω στο 1900, προσπαθώντας να αποφύγουν το μίσος και τις βιαιότητες που –σε πολύ πιο ακραία μορφή, οπωσδήποτε– γνώρισαν ο Φρανκλ και άλλοι επιζώντες από το Ολοκαύτωμα. Επίσης, η πρώτη από τις διαλέξεις του Φρανκλ δόθηκε τον Μάρτιο του 1946, περίπου όταν εγώ ερχόμουν στον κόσμο, από γονείς αποφασισμένους να αψηφήσουν τις κάθε είδους απειλές και φοβίες που είχαν κυριαρχήσει στον κόσμο τα αμέσως προηγούμενα χρόνια· από γονείς που έλεγαν έτσι, με τον τρόπο τους, «Ναι στη ζωή».

Σήμερα, σχεδόν εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα, όσα είχαν αποτελέσει την πρώτη ύλη για τις διαλέξεις του Φρανκλ, αποτελούν –ευτυχώς– μακρινή ανάμνηση. Μπορεί εμείς τα παιδιά των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων να είχαμε μιαν ασαφή έστω αίσθηση του ζόφου των ναζιστικών στατοπέδων εξόντωσης, όμως ακόμη και σήμερα το ίδιο το γεγονός του Ολοκαυτώματος σε λίγους νέους είναι γνωστό.

Μολαταύτα, ακόμη κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, τα λόγια του Φρανκλ, στον απόηχο των πρόσφατων τότε δοκιμασιών του, διατηρούν και σήμερα την αξία τους. Ο εντοπισμός ενός «μεγάλου ψέματος» ήταν μία από τις εργασίες που καλούμασταν να ετοιμάσουμε για την τάξη, στο γυμνάσιο όπου φοιτούσα στην Καλιφόρνια. Κάθε καλά οργανωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία έχει ανάγκη από ένα «μεγάλο ψέμα». Στην περίπτωση των Ναζί, ένα από τα «μεγάλα ψέματα» της προπαγάνδας τους ήταν η ανωτερότητα της λεγόμενης άριας φυλής, η οποία, ως «φυλή κυρίων», προοριζόταν να κυριαρχήσει στον πλανήτη.