Οι εντυπωσιακές εικόνες της Φρίντα Κάλο (1907–54) ήταν σε πολλές περιπτώσεις εκφράσεις τραύματος. Μέσω ενός σχεδόν θανατηφόρου τροχαίου ατυχήματος στην ηλικία των 18, της αποτυχημένης υγείας, ενός ταραγμένου γάμου, της αποβολής και της ατεκνίας, μετέτρεψε τις δοκιμασίες σε επαναστατική τέχνη. Μέσα από κυριολεκτική ή μεταφορική αυτοπορτρατογραφία, η Κάλο κοιτάζει τον θεατή με μια τολμηρή ματιά, απορρίπτοντας τη μοίρα της ως παθητικό θύμα, ενώ παράλληλα συνυφαίνει εκφράσεις της εμπειρίας της σε μια υβριδική γλώσσα που συνδυάζει το πραγματικό και το σουρεαλιστικό: μαλλιά, ρίζες, φλέβες, κληματίδες, και σαλπίγγες. Πολλά από τα έργα της εξερευνούν επίσης τις κομμουνιστικές πολιτικές ιδέες που μοιραζόταν με τον σύζυγό της, Ντιέγκο Ριβέρα. Η καλλιτέχνης περιέγραψε τους πίνακές της ως “το πιο ειλικρινές και πραγματικό πράγμα που μπορούσα να κάνω για να εκφράσω αυτό που ένιωθα μέσα και έξω από εμένα.” Αυτό το βιβλίο εισάγει το πλούσιο σώμα έργων της Κάλο για να εξερευνήσει την αδιάκοπη αποφασιστικότητά της ως καλλιτέχνιδα, και τη σημασία της ως ζωγράφος, φεμινιστικό σύμβολο και πρωτοπόρος της λατινοαμερικανικής κουλτούρας.