Σ αυτά τα επιλεγμένα κείμενα, που εκτείνονται από τα 1905 έως τα 1938 και παρέμεναν αμετάφραστα μέχρι σήμερα, μέσα από τη διερεύνηση διαφόρων μορφών ψυχοπαθολογίας, αναδεικνύεται η μείζονα φροϋδική αρχή της ψυχικής σύγκρουσης, καθώς και της συμπεριφοράς του εγώ του ατόμου απέναντι στις απαιτήσεις των ενορμήσεων και της εξωτερικής πραγματικότητας. Το άτομο, φύση και θέση διαστροφικό/ναρκισσιστικό, στην προσπάθειά του για ένταξη στον εξωτερικό κόσμο, θα έρθει σε σύγκρουση με την τρέχουσα πραγματικότητα (αρχή της ηδονής σε αντιπαράθεση με την αρχή της πραγματικότητας). Σ αυτήν του την προσπάθεια, η καταφυγή στη νεύρωση ή στην ψύχωση σημασιοδοτούν τον παθολογικό τρόπο προσαρμογής. Το μείζον στοιχείο που φέρνει η ψυχανάλυση, αναφορικά με τη δομή και λειτουργία του ψυχισμού, είναι ότι ο ψυχισμός δεν είναι κάτι το ενιαίο και συμπαγές, αλλά συντίθεται από μνημονικά ίχνη, αναπαραστάσεις και φαντασιώσεις, σε μια ασυνείδητη κυρίως μορφή. Αυτή χρειάζεται να αναδείξει και να διαχειριστεί το εγώ ενός ατόμου, αφού πρώτα κατορθώσει να την συνειδητοποιήσει, έτσι ώστε να μειώσει τις πιθανότητες να νοσήσει. Αυτό αποτελεί και το μεγάλο στοίχημα που θέτει η ψυχανάλυση, ως ανάλυση και ως θεραπεία, μέσω της διαδικασίας της ανάδειξης της ασυνείδητης διαδικασίας.