Έρχεται από τα δυτικά σαν πελώριο στόμα στον ουρανό. Έτοιμο να καταπιεί τον κόσμο. Πιο δυσοίωνο κι από το σκότος του Άδη. Πιο απειλητικό κι από τα μαύρα κύματα που έπνιξαν τις στρατιές του Φαραώ στην Ερυθρά Θάλασσα. Τι είναι; Κανείς δεν έχει ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ένα σύννεφο που δε μοιάζει με σύννεφο. Μια απόκοσμη σκοτεινιά στο βάθος του ορίζοντα, που καλπάζει σκεπάζοντας τα βουνά, τους αμμόλοφους και τα μονοπάτια των καραβανιών. Ένα σκούρο πέπλο που ζυγώνει, αφύσικο και ζοφερό. Σε λίγες στιγμές θα έχει καταφτάσει. Θα σαρώνει την πόλη ενός προδομένου βασιλιά. Στο υψηλότερο σημείο αυτής της πόλης, μια Ρωμαία αριστοκράτισσα κοντοστέκεται σε έναν από τους αχανείς διαδρόμους των διαμερισμάτων της για να αφουγκραστεί ανενόχλητη τη σιωπή. Δεν υπάρχουν παράθυρα κοντά της ώστε να δει αυτό που έρχεται από μακριά. Μα, ούτως ή άλλως, είναι χαμένη σε έναν δικό της κόσμο. Έχει κλείσει τα μάτια και, γερμένη στον τοίχο, παλεύει με τη βαθιά πληγή που της καίει τα στήθη.
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται αντάξια του δυναμισμού και της μεγαλοπρέπειας που εκπέμπει ο οίκος της. Φοράει πανάκριβο μεταξωτό χιτώνα, χρυσή ζώνη και δερμάτινα σανδάλια κεντημένα με πέρλες. Τα μαλλιά της πιασμένα πίσω και στολισμένα με μικρά μπρούντζινα άνθη, τα βλέφαρα και τα χείλη της έντονα βαμμένα. Εντούτοις, περισσότερο σαν φάντασμα μοιάζει έτσι όπως παραπαίει μέσα στις σκιές του έρημου διαδρόμου. Γύρω της εκτείνονται ψηλοτάβανες σάλες από πωρόλιθο, με αστραφτερούς λευκούς κίονες, διακοσμημένα πρόστυλα και αυστηρές προτομές. Ο Πύργος Αντωνία. Το διοικητικό αρχηγείο των Ρωμαίων, που υψώνεται στην κορυφή του Όρους Μοριά, καταλαμβάνοντας τη βορειοανατολική πλευρά του Ναού της Ιερουσαλήμ. Ένα αριστούργημα χλιδής, που ρίχνει την ασφυκτική σκιά του στα χωμάτινα, σκονισμένα παραπήγματα του υποδουλωμένου εβραϊκού λαού.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!