Ο ήρωάς μου δεν ήταν ούτε φαροφύλακας, ούτε οδηγός γκραίηντερ, ούτε κομμάντος ή συνωμότης ή επαναστάτης ή συγγραφέας. Αλλά κατά περίσταση -κ' εννοώ: προσωπική στιγμή του γίνονταν στον ανυπόταχτο νου του ο,τιδήποτε απ' όλ' αυτά, μα και συνάμα, ο διάβολος, τα μπέρδευε: σα φαροφύλακας έγραφε νοήματα νεοκαντιανού καθηγητή φιλοσοφικής έδρας μεσευρωπαϊκού πανεπιστημίου του περασμένου αιώνα, και σαν οδηγός γκραίηντερ έπαιρνε το πλοίο της άγονης γραμμής και βάλνονταν να τροφοδοτή κατά μήνα το γερο-φαροφύλακα - ο "φίλος του" λέει, "γκαρδιακός!", "αδερφοποιτός!", και να τα λένε, τάχα, εκεί, στο φάρο, τις νύχτες (ποιες νύχτες; τις νύχτες οι φαροφύλακες κοιμούνται, δεν κουβεντιάζουν!) ή ξανάπιανε το επάγγελμα του οδηγού φορτηγού μεγάλου -δυό νταλίκες αποπίσω!- και τάκανε θάλασσα, φυσικά, σα συγγραφέας τώρα, μες από εικοσάτοννο, με σωλήνες, απ' τη Γερμανία, "ειδικούς" λέει για δεν ξέρω τι σωληνώσεις εργοστασίων ζάχαρης από κοκκινογούλια!