«Συγγνώμη, κυρία, αλλά δεν την έκανα», είπα τραυλίζοντας. Οι λέξεις βγήκαν με δυσκολία από το στόμα μου. Η απογοήτευση που καθρεφτίστηκε στο πρόσωπό της –τόσο διαφορετική από την έκφραση που φαντάστηκα νωρίτερα ότι θα έπαιρνε– ήταν τόσο βαθιά, που μου ράγισε την καρδιά. Αλλά μου ήταν αδύνατο να κάνω αυτό που μου ζητούσε. Όταν τελείωσε το μάθημα και έφυγαν όλοι από την τάξη, πέταξα την εργασία μου στο καλάθι των αχρήστων, μαζί με ένα μεγάλο μέρος της εκτίμησης αλλά και του σεβασμού που είχα για τον εαυτό μου.
ΕΙΣΤΕ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ. Παρά τα προβλήματα που είχα στο σχολείο, κατάφερα και μπήκα σε ένα τοπικό κολέγιο. Πίστεψα ότι ως πρωτοετής είχα μια τελευταία ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα. Το όνειρό μου ήταν να κάνω περήφανη την οικογένειά μου και να δείξω στον κόσμο (και πρωτίστως στον εαυτό μου) ότι είχα τη δύναμη να πετύχω. Βρισκόμουν σε εντελώς νέο περιβάλλον. Οι καθηγητές του κολεγίου δίδασκαν διαφορετικά από εκείνους στο γυμνάσιο, και κανείς τους δεν είχε αρνητικούς προϊδεασμούς για μένα. Προσπάθησα σκληρά, αλλά τα αποτελέσματα ήταν ακόμη χειρότερα και από το σχολείο.
Μετά από μερικούς μήνες ήρθα αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Δεν έβλεπα κανένα λόγο να συνεχίζω να σπαταλάω χρόνο και χρήματα που δεν είχα. Ήμουν έτοιμος να παρατήσω τις σπουδές. Όταν το είπα σε έναν φίλο μου, εκείνος πρότεινε, προτού αποφασίσω, να τον συνόδευα όταν θα πήγαινε να δει τους γονείς του. Θεώρησε ότι, ξεφεύγοντας για λίγο από τον χώρο του κολεγίου, ίσως έβλεπα τα πράγματα πιο καθαρά.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!