Το "Ολλανδέζικο σπίτι" ήταν ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Κατά την γνώμη μου, οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άψυχοι και αδιάφοροι και η ιστορία δεν σου έδινε λόγους για να διαβάσεις παρακάτω. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε απλά να βλέπω την υπόθεση από απόσταση και να μην "ζω" τα γεγονότα (εν αντιθέσει με άλλα βιβλία που έχω διαβάσει που παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, καταφέρνουν να σε κάνουν ένα με την ιστορία). Δυστυχώς, δεν συμπάθησα τους ήρωες του βιβλίου ούτε και δέθηκα με κάποιον από αυτούς συναισθηματικά. Με ενόχλησαν τα συχνά πισωγυρίσματα στον χρόνο με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν τα όσα διάβαζα εκείνη τη στιγμή αναφέρονταν στο παρόν ή το παρελθόν. Ακόμη, το γεγονός ότι κάποια γεγονότα έσκαγαν σα βόμβα και αναφέρονταν συνοπτικά αντί να αναλυθούν ήταν για μένα ένα τεράστιο φάουλ της συγγραφέως, μια προσπάθεια να επισπεύσεις ανεπιτυχώς τα γεγονότα και τη ροή της ιστορίας γενικότερα.

Θα μπορούσε, ωστόσο, να πει κανείς (και το αναγνωρίζω) ότι ο πιο ενδιαφέρον, ίσως, χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η μητέρα, η Έλνα, καθώς υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από το όνομά της ήδη από την αρχή της ιστορίας και λόγω του χαρακτήρα της κατάφερε να γίνει αγαπητή στο κοινό.

Η γραφή της ιστορίας δεν με εντυπωσίασε, ούτε και θεωρώ ότι είχε κάτι το αξιοθαύμαστο. Τη βρήκα άψυχη και με κύριο γνώμονα την παράθεση γεγονότων κι όχι την εμβάθυνση σε αυτά. Έλλειψη πλοκής. Θύμιζε περισσότερο σενάριο, παρά μυθιστόρημα.

Αναλυτικότερη κριτική και στο κανάλι μου στο Youtube: Η Μικρή Βιβλιοφάγος