Βλέπω το σύμπαν όχι σαν μια συλλογή από αντικείμενα, θεωρίες και φαινόμενα, αλλά σαν μια αχανή θεατρική σκηνή με ηθοποιούς που οι πράξεις τους κατευθύνονται από δαιδαλώδεις καμπές της πλοκής και του σεναρίου. Όταν λοιπόν γράφω σχετικά με το σύμπαν, αισθάνομαι ότι είναι φυσιολογικό να φέρω τον αναγνώστη μέσα στο θέατρο, στα παρασκήνια, για να δει μόνος του από κοντά πώς έχουν σχεδιαστεί τα σκηνικά, πώς έχουν γραφτεί τα σενάρια και ποια εξέλιξη θα έχει η υπόθεση. Επιδίωξή μου σε κάθε περίπτωση είναι να μεταδώσω μια βαθιά και ουσιαστική γνώση για το πώς λειτουργεί το σύμπαν, ένας στόχος πιο δύσκολος από την απλή μεταβίβαση δεδομένων και στοιχείων. Στη διαδρομή αυτή, υπάρχουν φορές που το σύμπαν μας ωθεί να χαμογελάσουμε ή να συνοφρυωθούμε, όπως οι δύο μάσκες-σύμβολα του ίδιου του θεάτρου. Υπάρχουν επίσης φορές που μας ωθεί να τρομοκρατηθούμε μέχρι παραφροσύνης. Θεωρώ λοιπόν το Θάνατος από μαύρη τρύπα μια πύλη του αναγνώστη προς οτιδήποτε μας συγκινεί, μας διαφωτίζει και μας τρομοκρατεί στο σύμπαν.
Το κάθε κεφάλαιο εμφανίστηκε για πρώτη φορά, με τη μία ή την άλλη μορφή, στη στήλη «Universe» του περιοδικού Natural History στο διάστημα από το 1995 μέχρι και το 2005. Το Θάνατος από μαύρη τρύπα αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια συλλογή των «καλύτερων στιγμών» της στήλης αυτής, και περιλαμβάνει κάποια από τα πιο επιτυχημένα, κατά την κρίση των αναγνωστών, κείμενα που έχω γράψει, ελαφρά τροποποιημένα ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ τους και να αντανακλούν τις πιο πρόσφατες τάσεις στην επιστήμη.
Προτείνω αυτή τη συλλογή στους αναγνώστες ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει μια ευπρόσδεκτη παρέκβαση από την καθημερινότητά τους.
