Η πρώτη τέτοια καρτ ποστάλ είχε καταφθάσει τέλη Δε­κέμβρη και από τότε ακολούθησαν κι άλλες, με αυξανόμενη συχνότητα. Η Έλι Τόμας άρχισε να τις περιμένει με λαχτά­ρα και αδημονία. Αν περνούσε μια βδομάδα ή και παραπά­νω χωρίς να λάβει κάρτα, περνούσε ξανά από κόσκινο την αλληλογραφία της, μήπως και είχε έρθει αλλά παράπεσε. Η γραμματοθυρίδα της –μία από τις δώδεκα στην κοινόχρηστη είσοδο της πολυκατοικίας– περιείχε κυρίως λογαριασμούς, ή υπενθυμίσεις για ανεξόφλητους λογαριασμούς, κι ένα σω­ρό διαφημιστικά για μαζική εστίαση. Μεγάλο μέρος της αλ­ληλογραφίας που έφτανε στη θυρίδα της απευθυνόταν σε προηγούμενους ενοίκους που είχαν μετακομίσει προ πολλού, κι έτσι η Έλι υπέθεσε ότι ο ή η «Σ. Ίμποτσον», το άτομο στο οποίο απευθύνονταν οι καρτ ποστάλ, ήταν ένας ή μία από αυτούς.

Με εξαίρεση τις πολύχρωμες καρτ ποστάλ με εικόνες πά­ντα από την Ελλάδα, όλα τα υπόλοιπα αδέσποτα γράμματα η Έλι τα έριχνε στο ταχυδρομικό κουτί στη γωνία του οικοδο­μικού τετραγώνου, αφού πρώτα ορνιθοσκάλιζε πάνω τους τις λέξεις «Να επιστραφεί στον αποστολέα» – αν και το ταχυδρο­μείο σίγουρα τα προωθούσε στον σκουπιδοτενεκέ. Οι καρτ ποστάλ δε γινόταν να επιστραφούν στον αποστο­λέα. Ο αποστολέας ήταν άγνωστος. Και η υπογραφή κάτω από τα σύντομα κείμενα ήταν ένα σκέτο «Α». «Α» όπως «Ανώνυ­μος». Και όποιος ή όποια κι αν ήταν ο ή η Σ. Ίμποτσον, τίπο­τα άλλο δεν είχε φτάσει με το ταχυδρομείο σε αυτό το όνομα παραλήπτη μέσα στα τρία χρόνια που έμενε η Έλι σ’ εκείνο το καταθλιπτικό διαμέρισμα στο Κένσαλ Ράιζ.

Άρχισε, λοιπόν, να τις καρφιτσώνει σε έναν μεγάλο πίνα­κα από φελλό, που, πέρα από τον ΑΜΚΑ της καρφιτσωμένο σε ένα κομμάτι χαρτί σε μια γωνιά και κάποια λίστα για ψώ­νια πότε πότε, παρέμενε άδειος. Όσο περνούσαν οι εβδομά­δες, οι κάρτες συνέθεταν ένα ζωηρόχρωμο μωσαϊκό με κυ­ρίαρχα χρώματα το μπλε και το λευκό – ουρανός, θάλασσα, βάρκες και ασβεστωμένα σπίτια με μπλε παντζούρια. Ως και η σημαία που διακρινόταν σε κάποιες από αυτές ήταν στα ίδια πούρα χρώματα.