Αν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι γνωστή στην ιστορία ως η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι μελετητές υποστηρίζουν ότι αυτή η ελληνική χριστιανική θεοκρατία δεν είχε καμία ομοιότητα με τη Ρώμη. Εδώ, σε ένα επαναστατικό μοντέλο της βυζαντινής πολιτικής και κοινωνίας, ο Άνθony Kaldellis επανασυνδέει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τις ρωμαϊκές της ρίζες, υποστηρίζοντας ότι από τον 5ο έως τον 12ο αιώνα μ.Χ., η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ουσιαστικά μια δημοκρατία, με την εξουσία να ασκείται εκ μέρους του λαού και μερικές φορές από αυτούς. Η Βυζαντινή Δημοκρατία αποκαθιστά για την ιστορική καταγραφή μια λιγότερο αυταρχική, πιο λαϊκή Βυζαντινή Αυτοκρατορία, των ελληνόφωνων πολιτών που θεωρούσαν τους εαυτούς τους εξίσου Ρωμαίους με τους λατινόφωνους «προγόνους» τους. Ο Kaldellis δείχνει ότι η ιδέα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως μιας αυστηρής αυτοκρατορικής θεοκρατίας είναι μια παραπλανητική κατασκευή των Δυτικών ιστορικών από την Εποχή του Διαφωτισμού. Με τις προ proclamations συχνά ντυμένες με χριστιανική ρητορική, η έννοια της θεϊκής βασιλείας αναδύθηκε ως ένας τρόπος να κρυφτεί η εγγενής ευαλωτότητα κάθε καθεστώτος. Η νομιμότητα των αυτοκρατόρων δεν βασιζόταν σε απόλυτο δικαίωμα στον θρόνο, αλλά στη δημοτικότητα των ατομικών αυτοκρατόρων, η οποία ήταν επισφαλής παρά τη σταθερότητα του αυτοκρατορικού θεσμού. Ο Kaldellis εξετάζει την παραγνωρισμένη βυζαντινή έννοια της πολιτείας, καθώς και τη σύνθετη σχέση των αυτοκρατόρων με τον νόμο και τους τρόπους με τους οποίους ενίσχυαν την δημοφιλία τους και απέφευγαν προκλήσεις. Οι εξεγέρσεις που περιοδικά ταρακούσαν την αυτοκρατορία δεν ήταν ανωμαλίες, αλλά ένα αναγκαίο κομμάτι της λειτουργίας της δημοκρατικής μοναρχίας.