Ο Σοφοκλής στη σχετικώς πρώιμη αλλά ασφαλώς σπουδαία τραγωδία του 'Αίας' μεταγράφει εν γνώσει του ένα τυπικό θέμα της 'Ιλιάδας', το οποίο ονομάζεται εδώ (σύμφωνα και με την επιγραφή των Αλεξανδρινών γραμματικών στην οικεία ιλιαδική ραψωδία) 'συζυγική ομιλία'.

Το ζήτημα έχει κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερο ενδιαφέρον για δύο λόγους: επιβεβαιώνει άλλη μια φορά την, ανεκδοτολογική έστω, ομολογία του Αισχύλου (Αθήν. 8.347e) ότι τα δράματα των τραγικών είναι ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του Ομήρου· συγχρόνως δείχνει ότι η περίφημη διακειμενικότητα, για την οποία γίνεται τόση συζήτηση από τους θεωρητικούς της λογοτεχνίας, είναι παλιά, καταστατική και αποφασισμένη αρχή της ποίησης: οι Έλληνες ποιητές ήδη από τα αρχαϊκά χρόνια διαλέγονται μεταξύ τους με ρητό ή λανθάνοντα τρόπο, κυρίως σε επίπεδο τυπικών θεμάτων και λειτουργιών.

Για να το πω με τα λόγια του Σεφέρη: όσοι μιλούν και γράφουν στην ελληνική αρχαιότητα ξέρουν πως 'είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας'.