Αυτός ο τόμος περιέχει μεταφράσεις δύο μεταγενέστερων συλλογών του Οδυσσέα Ελύτη (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1979). Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, το Βραβείο Νόμπελ απονεμήθηκε στον Ελύτη "για την ποίησή του, η οποία, στο φόντο της ελληνικής παράδοσης, απεικονίζει με αισθαντική δύναμη και πνευματική διορατικότητα τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργικότητα." Οι Ελεγεία της Οξοπετρας, τις οποίες δημοσίευσε τον Νοέμβριο του 1991 σε ηλικία ογδόντα ετών, χαιρετίστηκαν αμέσως ως ένα από τα καλύτερα έργα του. Μακριά από το να είναι διάλογος με τον θάνατο, όπως πολλοί κριτικοί βιαστίκα κατέληξαν, αυτές οι ελεγεία είναι θρήνοι για ό,τι βλέπεται και αντιλαμβάνεται σε ορισμένες "χωρίς χρόνο στιγμές" που, σαν την Οξοπετρα, προβάλλουν προς το πέρα, σε μια άλλη πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας αλήθειες που, προς βαθιά απογοήτευση του ποιητή, παραμένουν "μη επαληθεύσιμες" και "μη εκφράσιμες." Οι ποιήσεις εδώ λειτουργούν ως μια "σύγχρονη μορφή μαγείας," ένα κλειδί που ανοίγει τις πύλες σε αυτήν την άλλη πραγματικότητα, τουλάχιστον για εκείνους που μιλούν τη γλώσσα του Ελύτη: τη γλώσσα του Μυστικού Ήλιου. Στο Δυτικά της Λύπης, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 1995, μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, καθίσταται ακόμη πιο σαφές ότι η ποίησή του παραμένει, όπως πάντα, μια ωδή στη ζωή και την αγάπη και την ομορφιά.