Ηέννοια του παραλόγου και η σχέση του με την αυτοκτονία αποτελούν το θέμα αυτού του δοκιμίου. Αφού αναγνωρίσει το διαζύγιο ανάμεσα στην λογική επιθυμία του για κατανόηση και ευτυχία και την σιωπή του κόσμου, μπορεί ο άνθρωπος να κρίνει αν η ζωή αξίζει να βιωθεί; Αυτή είναι η θεμελιώδης ερώτηση της φιλοσοφίας. Ωστόσο, αν το παράλογο μου φαίνεται προφανές, πρέπει να το διατηρήσω με διαυγή προσπάθεια και να αποδεχτώ, βιώνοντάς το, την ζωή. Η επανάστασή μου, η ελευθερία μου, το πάθος μου θα είναι οι συνέπειές του. Σίγουρος ότι θα πεθάνει ολόκληρος, αλλά αρνούμενος τον θάνατο, ο άνθρωπος θα μπορέσει να γνωρίσει την πάθος της ζωής σε έναν κόσμο που έχει γίνει αδιάφορος και η ομορφιά του είναι προσβάσιμη. Οι εικόνες του Δον Ζουάν, του κωμικού, του περιπετειώδους εικονογραφούν την ελευθερία και την διαυγή σοφία του παραλογισμού του ανθρώπου. Ωστόσο, η δημιουργία - αφού παραδεχτεί ότι μπορεί να μην είναι - είναι για αυτόν η καλύτερη ευκαιρία να διατηρήσει την συνείδηση του ξύπνια μπροστά στις λαμπερές και αυθαίρετες εικόνες του κόσμου. Η δουλειά του Σίσυφου, που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί τον θάνατο, απεικονίζει την ανθρώπινη κατάσταση. Ωστόσο, η μάχη προς τις κορυφές φέρει την ανταμοιβή της μέσα της. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.