Αυτή η προστριβή τους ήταν και ο λόγος που είχαν χαλάσει οι σχέσεις της με την κόρη της. Η Χαριτίνη της είχε δηλώσει πως θα γινόταν δεκτή στο σπίτι τους μόνο χωρίς την παρουσία του χοντροκομμένου σε τρόπους γαμπρού της, που είχε τολμήσει να προσβάλει το γιο της και την οικογένειά τους. Κανείς στον περίγυρό τους δεν είχε καταλάβει τι ήταν εκείνο που έκανε τους δύο άντρες να έχουν τόσο κακές σχέσεις και να μη μιλιούνται. Με τον ξάδελφό του είχαν μεγαλώσει μαζί και όταν γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος, ο τρίχρονος Μιχαήλ βρισκόταν στο νοσοκομείο μαζί με τη μητέρα του και ήταν φυσικό να πρωτοπαίξουν μαζί και να δεθούν, αν και ως χαρακτήρες δεν είχαν πολλά κοινά. Εκείνος ως παιδί ήθελε όλα τα παιχνίδια δικά του και ήταν φωνακλάς και κτητικός, ενώ ο Κωνσταντίνος ήταν πάντα χαμογελαστός και δοτικός. Αργότερα στην εφηβεία, αν και μικρότερος, ήταν περισσότερο σοβαρός και υπεύθυνος σε σύγκριση με τον ξάδελφό του, που ήταν επιπόλαιος, ανέμελος και μπον βιβέρ.

Κι όσο ο Κωνσταντίνος ήταν ακόμα μικρός και μέχρι να πάει στο στρατό, ο Μιχαήλ κέρδιζε τα βλέμματα θαυμασμού των γυναικών όπου κι αν πήγαιναν. Όμως όταν επέστρεψε απ’ το στρατό, άνδρωσε και τότε τα γυναικεία βλέμματα στράφηκαν επάνω του. Ήταν η πρώτη φορά που διαπίστωσε μια αντιπαλότητα εκ μέρους του ξαδέλφου. Ο Μιχαήλ, μαθημένος να κερδίζει τις εντυπώσεις, ίσως λόγω παραστήματος και του χρώματος ματιών και μαλλιών ή λόγω ντυσίματος, μια και πρόσεχε να είναι πάντα κομψός και καλοντυμένος, ενοχλήθηκε που έπαψε να έχει την πρωτοκαθεδρία. Την προσοχή και την προτίμηση άρχισε να τις κερδίζει ο Κωνσταντίνος, κι ας μην έκανε ιδιαίτερες προσπάθειες να το πετύχει.